Сураи Йусуф — Оят 92

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «تثريب»: сарзаниш, маломат ва таъна задан.

— «يغفر»: мебахшад, гуноҳро мепӯшад.

— «أرحم الراحمين»: меҳрубонтарин меҳрубонҳо.

1. Тафсири оят:

Юсуф (алайҳис-салом) пас аз он ки бародаронаш гуноҳи худро эътироф карданд ва узрхоҳӣ намуданд, ба онҳо гуфт: имрӯз ҳеҷ сарзаниш ва маломате бар шумо нест, намехоҳам гуноҳи гузаштаи шуморо ба ёд оварам ва барои он шуморо ҷазо диҳам. Сипас барои таскини дилҳои онҳо ба даргоҳи Худо дуо кард ва гуфт: Худованд шуморо бибахшояд барои он гуноҳе ки дар ҳаққи ман содир кардед. Ва Ӯ меҳрубонтарин меҳрубонҳост нисбат ба касоне ки тавба мекунанд ва ба итоати Ӯ бозмегарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки афви гуноҳкор ҳангоми тавба ва узрхоҳӣ сифати бузурги ахлоқии паёмбарон аст ва мусулмон бояд аз ин сифат ибрат гирад.

— Юсуф (алайҳис-салом) бо вуҷуди он ки бародаронаш ба ӯ зулм карда буданд, онҳоро бахшид ва барояшон дуои хайр кард; ин моро тарғиб мекунад, ки мо ҳам дилҳои худро аз кинаву адоват пок кунем.

— Худованд «арҳаму-р-роҳимин» аст, яъне меҳрубонтарин меҳрубонҳо; ҳар кас ба сӯи Ӯ тавба кунад, умеди бахшоиш дошта бошад, зеро раҳмати Ӯ аз ғазаби Ӯ пешӣ мегирад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки бахшиш ва гузашт на танҳо дили дигаронро таскин медиҳад, балки дили худи бахшандаро низ ором ва пок месозад ва ин роҳи ҷалби муҳаббат ба ислом ва Қуръон аст.