Sure Yûsuf — Ayet 99

Kelime Anlamları:

• Âvâ: Kucakladı, bağrına bastı, yanına aldı.
• Ebeveyni: Anne ve babası.
• Âminîn: Güvende olanlar, korkudan ve endişeden emin olanlar.

Tefsir:

Yüce Allah, Hz. Yakub'un (a.s.) ailesiyle birlikte Mısır'a doğru yola çıktığını ve Hz. Yusuf'un (a.s.) huzuruna vardıklarını haber veriyor. Bu, yıllar süren ayrılık ve hasretin ardından gerçekleşen kutlu bir buluşmadır. Hz. Yusuf, anne ve babasını görür görmez onları bağrına bastı, sevgi ve şefkatle kucakladı. Burada geçen "ebeveyn" ifadesi, Hz. Yakub ile Hz. Yusuf'un öz annesi Rahil'i kapsar. Bazı âlimler, babasının ve teyzesinin (annesinin vefatından sonra babasıyla evlenen) kastedildiğini de söylemişlerdir.

Hz. Yusuf, ailesini ve kardeşlerini karşısında görünce onlara müjde vererek şöyle dedi: "Mısır'a girin, inşallah güven içinde olacaksınız." Bu, hem maddi hem manevi bir güvencedir. Artık orada kıtlık, açlık, korku ve endişe yoktur. Allah'ın izniyle emniyet ve huzur içinde yaşayacaklardır. Bu söz, Hz. Yusuf'un Allah'a olan teslimiyetini ve her işte O'nun iradesine bağlılığını gösterir. "İnşallah" demesi, işlerin ancak Allah'ın dilemesiyle gerçekleşeceğine olan inancının bir ifadesidir.

Bu buluşma, sabrın ve tevekkülün ne kadar güzel bir sonuç getirdiğini gösterir. Hz. Yakub yıllarca ayrılık acısına katlandı, Hz. Yusuf ise kuyu, kölelik ve zindan gibi zorlu imtihanlardan geçti. Ama sonunda Allah, onları bir araya getirdi ve onlara büyük bir mükâfat verdi. Bu, müminlere çok önemli bir mesaj verir: Ne kadar zor ve sıkıntılı olursa olsun, Allah'a güvenen ve sabreden kullarını asla yalnız bırakmaz. Ayrılık ne kadar uzun sürerse sürsün, kavuşma Allah'ın elindedir ve O, dilediği anda dilediği şekilde kalpleri birleştirir.

Bu kıssada, aile bağlarının ve anne-babaya hürmetin önemi de vurgulanır. Hz. Yusuf, Mısır'ın en güçlü adamı olmasına rağmen, anne ve babasını bağrına basarak onlara olan sevgisini ve saygısını gösterir. Bu davranış, her Müslüman için güzel bir örnektir. Ayrıca, kardeşlerin geçmişte yaptıkları hataya rağmen Hz. Yusuf'un onları affetmesi ve onlara güven vermesi, affetmenin ve hoşgörünün ne kadar yüce bir ahlak olduğunu gösterir.

Sevgili kardeşlerim, bu ayet bize şunu öğretir: Hayatın en karanlık anlarından sonra en güzel sabahlar doğabilir. Yeter ki Allah'a olan bağlılığımızı ve güvenimizi kaybetmeyelim. Hz. Yusuf'un duası ve sabrı, Hz. Yakub'un gözyaşları ve tevekkülü, sonunda zaferle taçlandı. Bizler de hayatımızda karşılaştığımız sıkıntılarda bu iki büyük peygamberi örnek almalı, sabretmeli ve Allah'ın vaadinin gerçek olduğuna yürekten inanmalıyız. Unutmayalım ki, Allah'ın yardımı sabredenlerle beraberdir.