Сураи Ар-Рад — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

• آمَنُوا (имон оварданд): бовар карданд ба Аллоҳ, фариштагон, китобҳо, паёмбарон ва рӯзи қиёмат.
• تَطْمَئِنُّ (ором мешавад): сукун ва оромӣ меёбад, изтироб ва ташвиш аз он дур мешавад.
• ذِكْرِ اللَّهِ (зикри Аллоҳ): ёдоварӣ ва ситоиши Аллоҳ, тасбеҳ, таҳмид, тиловати Қуръон ва дигар навъҳои зикр.
• أَلَا (огоҳ бошед): ҳарфи таваҷҷуҳ ва огоҳӣ барои ҷалби диққат.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар васфи он бандагони некӯкор аст, ки Аллоҳ таоло онҳоро ба роҳи рост ҳидоят кардааст. Онҳо касоне ҳастанд, ки ба Аллоҳ имон овардаанд ва дилҳошон бо ёдоварии Аллоҳ ором мегардад. Вақте ки номи Аллоҳро мешунаванд ё худ Ӯро ба тасбеҳу таҳмид ва тиловати Қуръон ёд мекунанд, дилҳошон сукун меёбад ва изтиробу ташвиш аз онҳо дур мешавад.

Сипас Аллоҳ таоло бо таъкид ва огоҳӣ мефармояд: «Огоҳ бошед, ки танҳо бо зикри Аллоҳ дилҳо ором мешаванд». Яъне оромии ҳақиқӣ ва сукуни дил танҳо дар ёдоварии Аллоҳ, итоати Ӯ ва умед ба савоби Ӯст. Ҳар чизе ғайр аз зикри Аллоҳ наметавонад дилро ба таври комил ором кунад. Дар зикри Аллоҳ аст, ки яқин дар дил устувор мешавад ва дил ба ҳақиқат мерасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон ва зикри Аллоҳ сабаби асосии оромии дил аст. Ҳар кас мехоҳад дилаш ором бошад, бояд Аллоҳро бисёр ёд кунад.
• Зикри Аллоҳ танҳо гуфтани калимаҳо нест, балки тасбеҳ, таҳмид, тиловати Қуръон, дуо ва итоати Аллоҳро дар бар мегирад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки оромии ҳақиқӣ дар молу дунё, шуҳрат ё лаззатҳои зудгузар нест, балки танҳо дар пайванд бо Аллоҳ аст.
• Ҳар кас ба қадри зикри Аллоҳ дилаш ором меёбад; пас биёед зикри Аллоҳро дар ҳаёти худ зиёд кунем, то дилҳои мо ором ва рӯҳи мо осуда гардад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи имон ва зикр роҳи наҷот ва оромии абадӣ аст, ва моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мегардонад.