ሱረቱ ኢብራሂም — አንቀጽ 23

የቃላት ፍች፦

• جَنَّاتٍ — ገነቶች፣ የአትክልት ስፍራዎች
• تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ — ከሥሮቻቸው ወንዞች የሚፈሱ
• خَالِدِينَ — በውስጣቸው ዘላለማዊ ነዋሪዎች ሆነው
• بِإِذْنِ رَبِّهِمْ — በጌታቸው ፈቃድና ትዕዛዝ
• تَحِيَّتُهُمْ — ሰላምታቸው / የእንኳን ደህና መጡ አቀባበላቸው

የአንቀጹ ትርጉም እና ማብራሪያ፦

እነዚያ በአላህና በመልእክተኛው ያመኑትንና መልካም ሥራዎችን የሠሩትን ሰዎች፣ አላህ ከበደለኞች እጣ ፈንታ በተለየ መልኩ፣ ከሥሮቻቸውና ከቤተ መንግሥቶቻቸው ሥር ወንዞች ወደሚፈሱባቸው ገነቶች ያስገባቸዋል። በዚያ ውስጥ ዘላለም ነዋሪዎች ሆነው ይኖራሉ፤ ከገነት ፈጽሞ አይወጡም። ይህ ሁሉ የሚሆነው በጌታቸው ፈቃድና ችሮታ ነው እንጂ በገዛ ጥንካሬያቸው አይደለም። በገነት ውስጥ ሲገቡም፣ መላእክት ከየአቅጣጫው እየመጡ «ሰላም ለእናንተ ይሁን» በማለት ያስተናግዷቸዋል፤ እርስ በርሳቸውም በሰላም ይተያያዛሉ፤ ከሁሉም በላይ ጌታቸው በሰላም ይቀበላቸዋል። ስለዚህ የእነርሱ ሰላምታና አቀባበል ሁሉ «ሰላም» ነው፤ ይህም ከፍተኛ ክብርና የመረጋጋት ምልክት ነው።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፦

1. ኢማን (እምነት) ከመልካም ሥራ ጋር አብሮ ሲሆን ወደ ገነት የሚያደርስ መሆኑን እንረዳለን፤ ኢማን ብቻውን ሳይሆን በሥራ መታረም ይጠይቃል።
2. ገነት የዘላለም መኖሪያ መሆኗን እንማራለን — ሞት የለበትም፣ ጉዳት የለበትም፣ መውጣትም የለበትም፤ ይህ የሙእሚን ተስፋን ያጠነክራል።
3. ገነት የሚገባው በአላህ ፈቃድና ችሮታ መሆኑን እንረዳለን — ስለዚህ ሰው በሥራው ባይታበይ፣ የአላህን ችሮታ እየለመነ መሥራት አለበት።
4. የገነት ሰዎች ሰላምታ «ሰላም» መሆኑ የሚያሳየን — ሰላም የእስልምና መለያ ባህሪ ነው፤ በዚህ ዓለም ሰላምን ማሰራጨት የገነትን ሰላም ለማግኘት መንገድ ነው።
5. አንቀጹ በአላህ ላይ ተስፋን ያስተምረናል — በዚህ ዓለም ችግር ቢኖርም፣ ለአመኑትና ለበጎ ሠሪዎች መልካም ፍጻሜ እንዳለ ያረጋግጥልናል፤ ይህም ትዕግሥትንና ጽናትን ይሰጠናል።