ซูเราะฮฺ อัล-หิจรฺ — อายะฮฺ 32

คำอธิบายคำศัพท์:

• يَا إِبْلِيسُ = โอ้ อิบลีส (ชื่อของชัยฏอนที่ถูกสาปแช่ง)
• مَا لَكَ = เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า / อะไรทำให้เจ้า
• أَلَّا تَكُونَ = ที่เจ้าจะไม่เป็น / ที่เจ้าไม่ยอมเป็น
• مَعَ السَّاجِدِينَ = ร่วมกับเหล่าผู้สุญูด

การตีความหมายของอายะฮ์:

เมื่ออัลลอฮ์ทรงบัญชาให้เหล่ามะลาอิกะฮ์สุญูดต่ออาดัม พวกเขาทั้งหมดได้สุญูดตามคำบัญชา ยกเว้นอิบลีสที่ปฏิเสธและหยิ่งยโส อัลลอฮ์จึงตรัสถามเขาด้วยพระดำรัสที่แสดงถึงการตำหนิและสอบสวนว่า "โอ้อิบลีส เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า? อะไรที่ทำให้เจ้าไม่ยอมสุญูดร่วมกับเหล่าผู้ที่สุญูดทั้งหลาย?" เป็นการถามเชิงตำหนิที่ชี้ให้เห็นถึงความผิดปกติของการกระทำของเขา เพราะการที่เขาปฏิเสธไม่สุญูดทั้งที่มะลาอิกะฮ์ทุกตนสุญูดนั้น เป็นการฝ่าฝืนที่แปลกประหลาดและไม่มีเหตุผลอันสมควร อัลลอฮ์ทรงถามเพื่อให้เขาได้สำนึกถึงความผิดของตนเอง และเพื่อเปิดโอกาสให้เขาได้กล่าวแก้ตัว (ซึ่งเขาก็ได้กล่าวแก้ตัวด้วยความหยิ่งยะโสในเวลาต่อมา)

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. การตั้งคำถามเชิงตำหนิเป็นการเปิดโอกาสให้สำนึกผิด — อัลลอฮ์ทรงถามอิบลีสก่อนที่จะลงโทษ แสดงให้เห็นถึงความยุติธรรมของพระองค์ที่ทรงให้โอกาสผู้กระทำผิดได้ชี้แจง แม้แต่กับผู้ที่ฝ่าฝืนพระองค์
2. การอยู่ร่วมกับกลุ่มคนดีเป็นเรื่องสำคัญ — การที่อัลลอฮ์ตรัสว่า "ร่วมกับเหล่าผู้สุญูด" ชี้ให้เห็นว่า การอยู่ร่วมกับบรรดาผู้ศรัทธาและผู้ปฏิบัติตามคำสั่งของพระองค์เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การรักษาไว้ การแยกตัวออกจากกลุ่มคนดีเป็นจุดเริ่มต้นของความหายนะ
3. การปฏิเสธคำสั่งของอัลลอฮ์โดยไม่มีเหตุผลอันสมควรเป็นบาปใหญ่ — อิบลีสไม่ได้ถูกตำหนิเพียงเพราะไม่สุญูดเท่านั้น แต่ถูกตำหนิเพราะการไม่ยอมอยู่ร่วมกับผู้ที่เชื่อฟัง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการแยกตัวออกจากแนวทางของอัลลอฮ์และแนวทางของบรรดาผู้ศรัทธานั้นเป็นสิ่งที่นำไปสู่ความพินาศ
4. ความหยิ่งยะโสเป็นต้นเหตุของความหายนะ — แม้อัลลอฮ์จะทรงถามด้วยความเมตตาเพื่อเปิดโอกาสให้อิบลีสกลับตัว แต่อิบลีสกลับใช้โอกาสนั้นในการแสดงความหยิ่งยะโสและดูถูกอาดัม ซึ่งยิ่งทำให้เขาต้องถูกลงโทษหนักขึ้น เป็นบทเรียนว่าผู้ใดที่หยิ่งยะโสแม้กระทั่งต่อหน้าอัลลอฮ์ ผู้นั้นย่อมได้รับความหายนะอย่างแน่นอน
5. การเชื่อฟังโดยไม่ลังเลเป็นคุณลักษณะของมะลาอิกะฮ์ — มะลาอิกะฮ์ทุกตนสุญูดทันทีโดยไม่มีการโต้แย้งหรือตั้งคำถาม สอนให้เรารีบปฏิบัติตามคำสั่งของอัลลอฮ์และร่อซูลโดยไม่ลังเลใจ เพราะการเชื่อฟังที่แท้จริงคือการปฏิบัติทันทีด้วยความเต็มใจ