Сураи Аль-Хиджр — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

— «Иблис»: номи шайтон, ки аз фармони Аллоҳ саркашӣ кард.

— «Сاجدін»: саҷдакунандагон, яъне онҳое ки барои Аллоҳ саҷда мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Иблис хитоб карда, пурсид: «Эй Иблис, чаро ту бо онҳое ки саҷда карданд, саҷда накардӣ?» Ин савол барои сарзаниш ва маломат аст, на барои пурсиши оддӣ. Иблис аз фармони Аллоҳ саркашӣ карда, аз саҷда ба Одам (алайҳис-салом) худдорӣ намуд, дар ҳоле ки ҳамаи фариштагон ба фармони Аллоҳ саҷда карданд. Аллоҳ аз ӯ пурсид, ки чӣ чиз ӯро аз ҳамроҳ шудан бо саҷдакунандагон боздошт. Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ аз фармони Аллоҳ ва такаббур ҳақ надорад ва боиси ғазаби Аллоҳ мегардад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз фармони Аллоҳ саркашӣ накунем ва такаббур наварзем.

— Иблис бо такаббур аз саҷда худдорӣ кард ва аз раҳмати Аллоҳ дур шуд; ин ба мо дарс аст, ки фармонҳои Аллоҳро бо фурӯтанӣ иҷро кунем.

— Оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ аз ҳамаи амалҳои бандагонаш огоҳ аст ва ҳисоб хоҳад пурсид.

— Итогат ба фармони Аллоҳ ва фурӯтанӣ ба Ӯ сабаби наздикӣ ба Аллоҳ ва бахт дар охират мегардад.

— Ин оят моро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад, зеро Қуръон роҳи дурустро нишон медиҳад ва аз пайравии шайтон бозмедорад.