Сураи Аль-Хиджр — Оят 45

1. Маънои калимаҳо:

— «المُتَّقِينَ»: парҳезгорони худотарс, яъне онҳое, ки амрҳои Худоро иҷро мекунанд ва аз манъшудаҳо дурӣ меҷӯянд.

— «جَنَّاتٍ»: боғҳои сердарахт ва пурнеъмат.

— «عُيُونٍ»: чашмасорон ва ҷӯйҳои равон.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, онҳое ки аз Худо тарсида, фармонҳояшро ба ҷо меоранд ва аз наҳйҳояш (манъшудаҳояш) канора мегиранд, дар боғҳои пурнеъмати биҳиштӣ ва чашмаҳои равон қарор мегиранд. Ин подоши некӯ барои парҳезгорон аст, ки дар дунё бо тақво зиндагӣ карданд ва аз гуноҳу нофармонӣ худро нигаҳ доштанд. Худованд барои онҳо ҷойи оромӣ ва неъматҳои ҷовидонӣ омода кардааст, ки дар он боғҳо дарахтони сершумор ва дар зери онҳо ҷӯйҳои об равон аст. Ин оят баёни он аст, ки тақво сабаби расидан ба биҳишт ва хушбахтии абадӣ мегардад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба бандагони Худо умед мебахшад, ки агар дар дунё аз Худо тарсида, амрҳояшро иҷро кунанд ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯянд, дар охират ба боғҳои пурнеъмат ва чашмаҳои равон мерасанд.

— Тақво роҳи наҷот ва сабаби расидан ба хушбахтии ҷовидонӣ аст, на танҳо дар охират, балки дар дунё низ оромиш ва барокат меорад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки подоши Худо барои парҳезгорон бениҳоят бузург аст ва ҳеҷ кас наметавонад андозаи онро тасаввур кунад.

— Ваъдаи биҳишт барои парҳезгорон дилҳоро ба сӯи ибодат ва некӯкорӣ ҷалб мекунад ва инсонро ба сӯи зиндагии пок ва ростқавлӣ ҳидоят менамояд.