Сураи Аль-Хиджр — Оят 73

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الصَّيْحَةُ — овози сахт ва ҳалокатовар, ки ба онҳо азоб фуруд омад.
• مُشْرِقِينَ — ҳолате, ки офтоб баромада, рӯз равшан шуда буд.

1. Тафсири оят:

Пас онҳоро овози сахти ҳалокатовар фаро гирифт, дар ҳоле ки вақти баромадани офтоб буд. Ин азоб онҳоро дар лаҳзае гирифт, ки рӯз равшан шуда, офтоб мебаромад. Қавми Лут то ҳамон дам дар ғафлат ва саркашӣ идома медоданд ва аз ҳушдорҳои пайдарпай ибрат нагирифтанд. Вақте ки фурсати тавба гузашт ва азоб фуруд омад, онҳо дигар натавонистанд аз он фирор кунанд ва ҳеҷ чиз онҳоро наҷот надод. Ин овоз он қадар сахт ва ҳалокатовар буд, ки ҳамаи онҳоро нобуд кард. Вақти баромадани офтоб мусодиф шудани ин азоб ишораест ба он ки онҳо дар аввали рӯз, ки бояд бедорӣ ва ҳушёрӣ бошад, бо ғафлат ва гуноҳ рӯбарӯ шуданд ва сазовори азоб гардиданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Худованд одил аст ва ҳеҷ гуноҳеро бе ҷазо намегузорад; агар касе дар саркашӣ идома кунад, оқибати бад ӯро фаро мегирад.
• Азоб ва ҷазои Худо метавонад дар лаҳзае фуруд ояд, ки инсон ҳеҷ интизори он нест; бинобар ин бояд ҳамеша ҳушёр ва тавбакунанда буд.
• Қавми Лут намунаи он аст, ки чӣ гуна гуноҳи калон ва саркашӣ метавонад тамоми як қавмро нобуд кунад; ин барои мо дарси ибрат аст.
• Худованд паёмбаронро барои ҳушдор фиристодааст, то мардум фурсати тавба дошта бошанд; вақте ки ин фурсат гузашт, пушаймонӣ фоида надорад.
• Ин оят моро ба сӯи тавба, итоат ва парҳезгорӣ даъват мекунад, то аз чунин азобҳо дар амон бошем ва ба раҳмати Худо умедвор гардем.