Сураи Аль-Хиджр — Оят 72

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَعَمْرُكَ — қасам ба ҳаёт ва умри ту (эй Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам).
• سَكْرَة — мастии маънавӣ, яъне ғафлат ва гумроҳии шадид, на мастии шароб.
• يَعْمَهُونَ — саргардон мешаванд, ҳайрон мегарданд ва роҳи ростро намеёбанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба ҳаёти Паёмбар (с) қасам ёд мекунад ва ин қасам барои баланд бардоштани мартабаи ӯст. Аллоҳ ба ҳаёти касе ғайр аз Паёмбар (с) қасам наёвардааст, зеро ӯ дар назди Аллоҳ аз ҳамаи махлуқот гиромӣтар аст. Сипас Аллоҳ хабар медиҳад, ки қавми Лут дар мастии шаҳват ва ғафлати худ саргардон шуда, роҳи ҳақро намебинанд ва дар гумроҳии худ идома медиҳанд. Онҳо дар ҳолати мастии шаҳват қарор доштанд ва намефаҳмиданд, ки ба сӯи ҳалокат мераванд, то он даме ки азоби Аллоҳ субҳдам бар онҳо фурӯ рафт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ Паёмбари худ Муҳаммад (с)-ро чӣ қадар гиромӣ дорад, ки ба ҳаёти ӯ қасам ёд кардааст.
• Мастии шаҳват ва ғафлат аз зикри Аллоҳ одамонро ба гумроҳӣ ва ҳалокат мебарад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки инсон бояд ҳамеша бедордил бошад ва аз ғафлат эҳтиёт кунад.
• Қасам ба ҳаёти Паёмбар (с) барои мо далели бузургии мақоми ӯ ва зарурати пайравӣ кардан ба суннати ӯст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои ғафлат ва пайравӣ аз шаҳватҳо, ба ёди Аллоҳ ва тоъат машғул шавем, то аз гумроҳӣ наҷот ёбем.