சூரா அல்-இஸ்ரா — வசனம் 11

சொற்பொருள்:

• يَدْعُ – பிரார்த்திக்கிறான், அழைக்கிறான்
• بِالشَّرِّ – தீமையைக் கொண்டு
• دُعَاءَهُ – அவன் பிரார்த்திப்பதைப் போன்றே
• عَجُولًا – அவசர குணமுடையவன், பொறுமையற்றவன்

விளக்கம்:

மனிதன் தனது அறியாமை காரணமாக, கோபம் வரும் நேரங்களில் தனக்குத்தானே, தனது குழந்தைகளுக்கோ, தனது செல்வத்திற்கோ தீமையை வேண்டி பிரார்த்திக்கிறான். அதாவது, நன்மையை வேண்டி பிரார்த்திப்பதைப் போலவே, சில சமயங்களில் தீமையையும் வேண்டி பிரார்த்திக்கின்றான். உதாரணமாக, கோபத்தில் "என் மீது சாபம் விழட்டும்", "என் செல்வம் அழிந்து போகட்டும்" என்று கூறுவது போன்றவை.

இது மனிதனின் அறியாமையையும் அவசர குணத்தையும் காட்டுகிறது. அல்லாஹ் தனது கருணையால், மனிதன் தீமையை வேண்டி பிரார்த்தித்தாலும், அவனது நோக்கம் உண்மையில் அதை விரும்புவதல்ல என்பதை அறிந்து, அவனுக்கு நன்மையையே வழங்குகிறான். அவன் கேட்ட தீமையை அவனுக்கு அளித்திருந்தால், அவனும் அவனது செல்வமும் குழந்தைகளும் அழிந்திருப்பார்கள்.

மனிதன் இயற்கையாகவே அவசர குணமுடையவனாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளான். எதையும் உடனடியாக எதிர்பார்க்கிறான். நன்மை தாமதமாக வந்தாலும், தீமை உடனே வரக்கூடாது என்று விரும்புகிறான். இந்த அவசர குணமே அவனைத் தவறான பிரார்த்தனைகளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

பயன்கள்:

1. மனிதன் தனது கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; கோபத்தின் போது எந்தப் பிரார்த்தனையும் செய்யக்கூடாது என்பதை இந்த வசனம் கற்றுத்தருகிறது.
2. அல்லாஹ்வின் கருணை மகத்தானது; அவன் தன் அடியானின் தீமையான பிரார்த்தனையைக் கூட அவனது நன்மைக்காக மாற்றி விடுகிறான்.
3. மனிதன் பொறுமையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அவசரம் பல தீமைகளுக்கு ஆதாரமாக உள்ளது.
4. நம் பிரார்த்தனைகளில் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்; நன்மையை மட்டுமே வேண்ட வேண்டும், தீமையை வேண்டக்கூடாது.
5. அல்லாஹ் தனது அடியானின் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டுள்ளான்; அவன் கேட்பதை விட அவனுக்கு நன்மையானதையே வழங்குகிறான்.