Surah Al-Kahf — Talata 90

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Maṭliʿ ash-shams: Ang lugar kung saan sumisikat ang araw (sa paningin ng mata).
• Sitr: Takip o panangga, tulad ng bahay, puno, o anumang bagay na nagbibigay ng lilim.

Paliwanag ng Talata:

Si Dhul-Qarnayn ay nagpatuloy sa kanyang paglalakbay patungo sa silangan hanggang sa marating niya ang dako kung saan sumisikat ang araw—ayon sa nakikita ng mata. Doon, natagpuan niya na ang araw ay sumisikat sa isang pamayanan ng mga tao na hindi binigyan ng Allah ng anumang panangga mula sa init nito. Wala silang mga bahay na magkukubli sa kanila, ni mga puno na magbibigay sa kanila ng lilim. Ang kanilang lupain ay hindi kayang magpatubo ng mga halaman o magpatayo ng mga gusali. Kaya't kapag sumisikat ang araw, sila ay lumulusob sa mga lungga o butas sa lupa upang magtago mula sa matinding init, at kapag tanghali na at lumipas na ang tindi ng sikat ng araw, sila ay lumalabas upang maghanap ng ikabubuhay.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang talatang ito ay nagpapakita ng kadakilaan ng kapangyarihan ng Allah, na Siya ang lumikha ng araw at nagtatakda ng kalagayan ng bawat pamayanan ayon sa Kanyang karunungan. May mga tao na binigyan Niya ng mga panangga, at may mga tao na hindi.
2. Ipinapaalala nito sa atin ang biyaya ng Allah sa atin—ang pagkakaroon natin ng mga tahanan at mga lilim na nagpoprotekta sa atin mula sa init at lamig. Dapat tayong laging magpasalamat sa mga biyayang ito na madalas nating nakakalimutan.
3. Ang pagtitiyaga ng mga taong iyon sa kabila ng kanilang mahirap na kalagayan ay nagtuturo sa atin na ang tunay na pananampalataya ay hindi nakasalalay sa mga materyal na bagay, kundi sa pagtitiwala sa Allah at pagtitiis sa Kanyang pagsubok.
4. Ang paglalakbay ni Dhul-Qarnayn sa malalayong lugar ay nagpapakita ng kahalagahan ng paggalugad at pag-aaral ng mundo upang maunawaan ang mga nilikha ng Allah at ang pagkakaiba-iba ng mga tao, na nagpapalalim sa ating pananampalataya at pagpapahalaga sa Kanyang karunungan.