Surja El-Kehf — Ajet 90

Kuptimet e fjalëve:

• مَطْلِعَ الشَّمْسِ: Vendi nga lind dielli, pra ana lindore e tokës.
• سِتْرًا: Mbulesë ose diçka që i mbron, si ndërtesa, pemë apo hije.

Tefsiri i ajetes:

Vazhdoi rrugën e tij (Dhul-Karnejni) duke udhëtuar nëpër tokë, derisa arriti në vendin nga lind dielli – në skajin lindor të botës së njohur në atë kohë. Aty e gjeti diellin që lindte mbi një popull për të cilin Allahu nuk kishte bërë asnjë mbulesë që t’i mbronte nga rrezet e diellit. Ata nuk kishin as ndërtesa që t’i strehonin, as pemë që t’u bënin hije, sepse toka e tyre nuk mbante as ndërtesa e as bimësi. Ata kishin gropa nëntokësore (si strofulla) në të cilat futeshin kur dielli lindte dhe dilnin prej tyre kur dielli ngrihej lart, për t’u mbrojtur nga vapa e tij e fortë.

Përfitimet nga ajete:

1. Kjo tregon fuqinë e Allahut dhe shumëllojshmërinë e krijesave të Tij – disa popuj jetojnë në kushte të vështira, por Allahu u jep atyre mundësi për t’u përshtatur, siç ishin gropat nëntokësore për këtë popull.
2. Mëson se udhëtimi dhe eksplorimi i tokës për të parë krijesat dhe mrekullitë e Allahut është diçka e lavdërueshme, sepse rrit besimin dhe falënderimin ndaj Tij.
3. Tregon se njeriu duhet të jetë i durueshëm dhe të kërkojë zgjidhje për vështirësitë, ashtu siç bëri ai popull me mjetet që iu dhanë.
4. Nxit reflektim mbi begatitë që Allahu na ka dhënë, si shtëpitë dhe pemët që na mbrojnë, gjë që na bën më mirënjohës ndaj Tij.