Аль-Кахф сүрәсе — Аять 90

Сүзләрнең мәгънәләре:

• مَطْلِعَ الشَّمْسِ — кояш чыгышы урыны, кояш чыккан як.
• سِتْرًا — каплаучы, саклаучы нәрсә (өй, агач күләгәсе кебек).

Аять тәфсире:

Зөлкарнәйн кояш баеган якка барып җиткәннән соң, ул тагын да көнчыгышка таба юлын дәвам итте. Ул кояш чыгышы урынына барып җиткәч, кояшның бер кавем өстеннән чыкканын күрде. Бу кавемгә Без аларны кояштан саклар өчен бернинди каплаучы бирмәгән идек: аларның өйләре дә, агачлары да юк иде. Аларның җирләре шундый иде ки, ул агач үстерми дә, бина корырга да ярамаган. Шуңа күрә алар кояш чыкканда җир астындагы өннәргә кереп яшеренәләр иде, ә кояш югары күтәрелгәч кенә чыгып йөриләр иде. Бу — Аллаһның кодрәте белән булган гаҗәеп хәл, Зөлкарнәйн моны күреп, Аллаһның бөеклегенә тагын да ныграк инанды.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Аллаһның кодрәте чиксез: Ул теләгән бәндәләрен төрле шартларда яшәтә, кайберләренә уңайлыклар бирә, кайберләренә сынау өчен авыр шартлар хәзерли.
• Дөнья төрле-төрле: кешеләр төрле климатта, төрле шартларда яшиләр, һәм барысы да Аллаһның рәхмәте белән яшәүләрен дәвам итәләр.
• Кеше үзенең көченә генә таянмаска, һәр хәлдә Аллаһка мөрәҗәгать итәргә тиеш, чөнки уңайлыклар да, авырлыклар да — барысы да Аның кулында.
• Зөлкарнәйнең сәяхәте безгә белем эстәүнең, дөньяны өйрәнүнең мөһимлеген күрсәтә — ул үзенең дәүләтен һәм көчен кулланып, кешеләргә файда китерү өчен ерак юлларга чыкты.