Suurah Al-Kahf — Aayad 90

Macnada Erayada:

• مَطْلِعَ الشَّمْسِ: halka ay qorraxdu ka soo baxdo.
• سِتْرًا: wax daboola ama wax ka dhawra qorraxda, sida guri ama geed hoostiisa.

Tafsiirka:

Markuu Dhul-Qarnayn sii socday dhanka bari, wuxuu gaadhay meesha uu qorraxdu ka soo baxdo. Wuxuuna ka helay qoom aan lahayn guri iyo geed toona oo qorraxda ka dhawra. Waxay ahaayeen qoom ku nool dhul bannaan oo aan waxba ka bixin, marka qorraxdu soo baxdo waxay galaan godad ay ka qodeen dhulka hoostiisa si ay uga dhuuntaan kulaylka, markay qorraxdu kor sare u kacdo ayay ka soo baxaan. Tani waxay muujinaysaa in Ilaahay (subxaanahu watacaalaa) uu awood ku yahay inuu ku abuuro dadka xaalado kala duwan, qaarna siiyo naxariis iyo deeq, qaarna ugu imtixaano adduunyo adag.

Faa'iidooyinka laga qaato aayaddan:

1. Awoodda Ilaahay ee aan xadka lahayn: Waxay noo tusinaysaa in Eebbe (subxaanahu wata caalaa) uu yahay kan uun abuuray khalqiga oo kala duwanaystay xaaladahooda, qaarkood siiyay nimo iyo deeq, qaarna ku imtixaamay adduunyo culus. Tani waxay ku xoojinaysaa imaanka iyo cibaadada Eebbe oo keliya.
2. Samirka iyo dulqaadka: Qoomkaas waxay la noolaayeen xaalad aad u adag, laakiin waxay u samrayeen oo ay la qabsadeen. Sidaas oo kale, Muslimku waa inuu ku samraa imtixaannada nolosha isagoo og in Eebbe la jiro oo uu u dhameeyo khayr.
3. Dareenka naxariista iyo mahadnaqa: Marka aad aragto dad ku nool xaalado ka sii daran kuwaaga, waxay kugu kalifaysaa inaad ku mahadsanto Eebbe nimadiisa, una naxariisato dadka kale, una gargaartid inta awooddaad kuugu jirto.
4. Dadaalka iyo raadinta cilmiga: Dhul-Qarnayn wuxuu ku dadaalay inuu soo gaadho meelaha fogfog ee dhulka, isagoo raadinaya khayrka dadka iyo faafinta caddaaladda. Tani waxay inoo muujinaysaa in Muslimku uu yahay qof firfircoon oo ku dadaala horumarka iyo wanaagga bulshada.