Meryem Suresi — Ayet 29

Kelime Anlamları:

• فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ: Meryem, oğlu İsa'ya (a.s.) işaret etti.
• الْمَهْدِ: Beşik, çocuğun içinde yattığı yer.
• صَبِيًّا: Küçük çocuk, henüz konuşma çağına gelmemiş bebek.

Tefsir:

Meryem (a.s.), kavminin kendisini suçlayıcı ve azarlayıcı bakışları ve sözleri karşısında, Rabbine olan güveni ve teslimiyetiyle, henüz kundaktaki bebeğine işaret etti. Bu işaret, "Ona sorun, o size cevap versin" anlamındaydı. Ancak kavmi, bu durumu bir tür alay ve küçümseme olarak algıladılar ve şaşkınlık içinde dediler ki: "Sen bize ne diyorsun? Beşikteki bir bebekle nasıl konuşabiliriz? Bu, aklın kabul edemeyeceği bir şeydir!"

Onlar, Allah'ın kudretini ve mucizelerini unutmuş, her şeyi alışılagelmiş sebeplere bağlayan bir anlayış içindeydiler. Oysa Allah (c.c.), dilediği zaman, dilediği şekilde işlerini yürütendir. Onların bu sözleri, aslında iman ile inkâr arasındaki o ince çizgiyi de gözler önüne sermektedir. İnsan, Allah'ın kudretini sınırladığında, mucizeler karşısında şaşkına döner ve inkâra yeltenir.

Bu olay, bizlere şunu öğretir: Allah'ın emri ve kudreti her şeye yetendir. O, dilediğinde beşikteki bir bebeği konuşturur, dilediğinde ateşi İbrahim'e (a.s.) serin ve selametli kılar. Müminin görevi, bu kudreti her an hatırlamak ve O'na olan teslimiyetini asla kaybetmemektir. Meryem (a.s.)'ın bu tavrı, zorluk anlarında Allah'a sığınmanın ve O'nun vaadine güvenmenin en güzel örneğidir. O, hiçbir beşeri müdahalede bulunmadan, sadece Rabbine işaret ederek cevabı O'ndan beklemiştir. Bu, bizim için de en büyük derslerden biridir: Her zorlukta, her sıkıntıda, her çıkmazda Allah'a yönelmek ve O'ndan yardım istemek.