سوره مریم — آیه 35

معانی کلمات:

• قضی: اراده کرد، حکم کرد و فیصله داد.
• أمر: کار، پدیده، موجود.
• کن: باش، موجود شو.

تفسیر آیه:

هرگز برای خداوند سزاوار و شایسته نیست که فرزندی برگزیند. او از این نسبت‌های ناروا پاک و منزّه است. زیرا فرزند گرفتن از ویژگی‌های مخلوقات نیازمند و ناقص است که برای ادامه نسل یا رفع نیاز، به فرزند احتیاج دارند؛ اما خداوند متعال بی‌نیاز مطلق است و همه چیز به او نیازمند است.

هنگامی که خداوند اراده کند کاری را انجام دهد یا موجودی را بیافریند، کافی است به آن بگوید: «موجود شو»؛ پس بیدرنگ موجود می‌شود و تحقق می‌یابد، بدون هیچ مانع و تأخیری. او برای آفرینش هیچ چیز نیازی به کمک، شریک یا فرزند ندارد. پس کسی که قدرت او چنین است و با یک اراده، همه چیز را خلق می‌کند، چگونه ممکن است فرزندی داشته باشد؟ فرزند معمولاً برای کمک به والد یا ادامه نسل است و خداوند از همه اینها بینیاز و پاک است.

فواید و پیام‌های آیه:

1. توحید و تنزیه خداوند: این آیه ما را به پاک‌دانستن خداوند از هر نقص و عیبی دعوت می‌کند و نشان می‌دهد که نسبت دادن فرزند به خدا، ناشی از عدم شناخت صحیح اوست.
2. قدرت بی‌نهایت الهی: اراده خداوند بر همه چیز حاکم است و هیچ چیز برای او غیرممکن نیست. این مایه امیدواری و آرامش مؤمن است که خداوند قادر مطلق است و هر کاری را که بخواهد، با یک «باش» محقق می‌کند.
3. بی‌نیازی مطلق خداوند: خداوند به هیچ چیز و هیچ کس نیاز ندارد. این حقیقت، انسان را از وابستگی به غیر خدا رها می‌کند و او را به سوی توکل بر خدای بی‌نیاز سوق می‌دهد.
4. رد شرک و خرافات: این آیه هرگونه باور خرافی درباره فرزند داشتن خدا را باطل می‌کند و انسان را به تفکر صحیح درباره ذات الهی دعوت می‌نماید.
5. امید به اجابت دعا: اگر خداوند با یک «باش» موجودات را خلق می‌کند، پس اجابت دعای بندگان برای او بسیار آسان‌تر است. این آیه امید را در دل مؤمن زنده می‌کند که هیچ دعایی برای خدا بزرگ نیست.