سوره مریم — آیه 39

معانی کلمات:

• یوم الحسرة: روز پشیمانی و حسرت، که روز قیامت است.
• قضی الأمر: کار تمام و فیصله شد؛ یعنی حساب و جزا به پایان رسید.
• غفلة: بیخبری و غفلت از آخرت و عواقب اعمال.

تفسیر آیه:

ای پیامبر! مردم را از آن روز هولناک پشیمانی و حسرت بترسان و بیم ده؛ روزی که کارِ حساب و جزا تمام میشود و سرنوشت هر کس برای همیشه تعیین میگردد. در آن روز، نیکوکار از کوتاهی خود در انجام طاعات بیشتر پشیمان میشود و بدکار از گناهانش سخت افسوس میخورد. در حالی که این مردمِ غافل، در دنیا سرگرم لذتها و خوشیهای زودگذرند و از این روز بزرگ بیخبرند و به آن ایمان نمیآورند و اعمال صالح انجام نمیدهند. آنان در حالی که در دنیا مشغول لهو و غفلتاند و به روز قیامت باور ندارند، ناگهان به آن روز میرسند و حسرت و ندامت آنان را فرا میگیرد، اما دیگر راه بازگشتی نیست.

فواید و پیامهای آیه:

• هشدار به غافلان: انسان نباید در دنیا چنان غرق شود که از روز حساب و جزا غافل گردد؛ زیرا غفلت از آخرت، سرچشمهی همهی بدبختیهاست.
• اهمیت ایمان به قیامت: ایمان به روز رستاخیز، انسان را به عمل صالح و پرهیز از گناه دعوت میکند و او را از حسرت و پشیمانی ابدی نجات میدهد.
• فرصت دنیا: دنیا تنها فرصت برای جبران و توشه برداشتن برای آخرت است؛ پس عاقل کسی است که از این فرصت برای سعادت ابدی خود بهره ببرد، نه آنکه در غفلت بمیرد و گرفتار حسرت شود.
• رحمت الهی: خداوند با هشدار دادن به بندگانش، درِ توبه و بازگشت را باز گذاشته است تا هیچ کس با عذر ناآگاهی وارد آتش نشود.