Surja El-Bekare — Ajet 116

Kuptimet e fjalëve:

• "Subhanehu": Lavdërim dhe pastrim i Allahut nga çdo mangësi dhe nga ajo që i atribuojnë jobesimtarët.
• "Kanitun": Të bindur, të përulur dhe të nënshtruar ndaj urdhrit të Allahut.

Tefsiri i ajetit:

Jehuditë, të krishterët dhe idhujtarët thanë se Allahu ka marrë për Vete një bir. Ata thanë: "Uzejri është biri i Allahut" (jehuditë), "Mesihu është biri i Allahut" (të krishterët) dhe "engjëjt janë bijat e Allahut" (idhujtarët arabë). Allahu i Madhërishëm e pastroi Veten e Tij nga kjo thënie e rreme dhe u lavdërua duke thënë se Ai është i pastër nga çdo mangësi dhe nuk ka nevojë për bir, sepse kush ka nevojë për bir është ai që ka nevojë për ndihmës dhe trashëgimtar, kurse Allahu është i Pasur dhe nuk ka nevojë për askënd. Përkundrazi, gjithçka që gjendet në qiej dhe në Tokë është pronë e Tij dhe robër të Tij. Të gjitha krijesat janë të nënshtruara ndaj Tij, të përulura para madhështisë së Tij dhe të bindura ndaj urdhrit të Tij. Ai i disponon ato sipas dëshirës së Tij, pa asnjë kundërshtim.

Përfitimet nga ajeti:

1. Pohimi i pastërtisë së Allahut nga çdo atribut që nuk i takon Atij, siç është atribuimi i birit, sepse Ai është i Lavdishëm dhe i Lartësuar mbi çdo mangësi.
2. Të gjitha krijesat, qofshin në qiej apo në Tokë, janë robër të Allahut dhe pronë e Tij, dhe kjo tregon madhështinë e Tij dhe se Ai është i Vetmi Zot që meriton adhurim.
3. Nënshtrimi i të gjitha krijesave ndaj Allahut tregon se Islami është feja e natyrshme e çdo krijese, sepse të gjitha i nënshtrohen Atij me vullnetin e Tij, prandaj njeriu duhet t'i nënshtrohet Atij me zgjedhjen e tij për të fituar shpëtimin.
4. Ajeti na mëson se pretendimet e rreme për Allahun nuk ndikojnë aspak në madhështinë e Tij, por i dëmtojnë vetëm ata që i thonë ato, prandaj muslimani duhet të kujdeset që t'i atribuojë Allahut vetëm atë që i takon Atij.