ሱረቱ አል-በቀራ — አንቀጽ 116

የቃላት ፍች፡-

• «اتَّخَذَ» — ወለደ/ልጅ አድርጎ ያዘ (ለራሱ ልጅ አድርጎ መያዝ)
• «وَلَدًا» — ልጅ
• «سُبْحَانَهُ» — ንጹሕ ያድርገው/ከጉድለት ሁሉ ያርቀው (አላህ ከዚህ ነገር የጠራ መሆኑን ማወጅ)
• «قَانِتُونَ» — ታዛዦች/ለአላህ የሚገዙ ፍጡራን

የአንቀጽ ትርጉምና ማብራሪያ፡-

አይሁዶች (ዑዘይርን የአላህ ልጅ በማለት)፣ ክርስቲያኖች (መሲሕ ዒሳን የአላህ ልጅ በማለት) እና አረብ አጋሪዎች (መላእክትን የአላህ ሴቶች ልጆች በማለት) «አላህ ለራሱ ልጅ አድርጓል» አሉ። አላህ ከዚህ ውሸትና ክፋት ሁሉ የጠራ ነው፤ እሱ ከፍጡራኑ ሁሉ የተብቃቃ ነው። ልጅ የሚያደርገው ባለጉድለት ወይም ረዳት የሚፈልግ ነው፤ አላህ ግን ባለጸጋ ነው፣ ከፍጡራኑ ሁሉ የተለየ ነው። በእውነቱ፣ በሰማያትና በምድር ያለው ነገር ሁሉ የእሱ ንብረትና ባሪያዎቹ ናቸው። ፍጡራን ሁሉ ለእሱ የተገዙ፣ ለእሱ የሚያመለክቱና በፈቃዱ የሚንቀሳቀሱ ናቸው፤ ከነሱ መካከል አንድም እንኳ ለእሱ ልጅ ሊሆን አይችልም።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

• አላህ ከልጅ፣ ከአጋርና ከጉድለት ሁሉ የጠራ መሆኑን ማወቅ የእምነት መሠረት ነው፤ ይህም የተነገረውን ውሸት በመጥላት የአላህን ታላቅነት እንድናከብር ያደርገናል።
• አላህ ለምንም ነገር የማያስፈልገው ባለጸጋ መሆኑን ማወቃችን ልባችንን ከእሱ በስተቀር ከማንም እንዳንለምን ያደርገናል።
• ፍጡራን ሁሉ የአላህ ባሪያዎችና ለእሱ ታዛዦች መሆናቸውን ማወቅ ትሕትናን ያስተምረናል፤ ሰው ሁሉ በአላህ ፊት እኩል መሆኑን እንድንገነዘብ ያደርገናል።
• ከዚህ አንቀጽ እንማራለን፡- አላህ በመጽሐፉ ውስጥ የተናገራቸውን የቀድሞ ሕዝቦች ውሸቶች መግለጹ ለእኛ ማስጠንቀቂያ ነው፤ ከእነዚህ ውሸቶች እንድንርቅና በትክክለኛው የአላህ እውቀት ላይ እንድንጸና ያደርገናል።
• ይህ አንቀጽ የእስልምናን ንጹሕ አመለካከት ያሳያል፤ አላህ አንድ ነው፣ ምንም አጋር የለውም፣ ምንም ልጅ የለውም፤ ይህ ንጹሕ እምነት ልብን ከማጋራትና ከውሸት አመለካከት ያነጻል።