سورت بقره — آیت 18

د معنايي کلمې:

• صُمٌّ: کاڼه، هغه څوک چې د حق د اورېدو وړتيا نه لري.
• بُكْمٌ: ګونګي، هغه څوک چې د حق د ويلو وړتيا نه لري.
• عُمْيٌ: ړانده، هغه څوک چې د حق د ليدو وړتيا نه لري.
• لَا يَرْجِعُونَ: بېرته نه ګرځي، له ګمراهۍ نه حق ته نه راستنېږي.

د آيت تفسير:

دا هغه منافقان دي چې الله تعالی يې په زړونو او غوږونو باندې مهر لګولی دی. دوی د حق د اورېدو په وخت کې کاڼه دي، يعنې د حق خبره په داسې ډول نه اوري چې پرې پوه شي او ومني يې؛ لکه چې نه يې اورېدلې وي. دوی د حق د ويلو په وخت کې ګونګي دي، ځکه چې نه د حق خبره کوي او نه يې خلکو ته رسوي. دوی د حق د ليدو په وخت کې ړانده دي، ځکه چې د هدايت رڼا نه ويني او د بصيرت سترګې يې تړلې دي. له همدې امله دوی نه شي کولای له خپلې ګمراهۍ نه بېرته حق ته راوګرځي، ځکه چې د دوی زړونه او حسونه د حق د منلو لپاره تړل شوي دي. دوی په خپل ضلالت او ګمراهۍ کې پاتې کېږي او د ایمان لار ورته نه پرانيستل کېږي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته ښيي چې د حق منلو لپاره يواځې غوږ، سترګې او ژبه کافي نه ده، بلکې زړه او عقل ته اړتيا ده چې د حق د منلو لپاره خلاص وي.
• که انسان د حق په اورېدو، ويلو او ليدو کې له زړه نه تېر شي، نو د هغه زړه به سخت شي او په پای کې به د هدايت له لارې نه بېرته نه شي راګرځېدای.
• دا آيت موږ ته د الله تعالی د رحمت قدر ورښيي، ځکه چې هغه چا ته چې الله تعالی د هدايت توفيق ورکړی، هغه په حقيقت کې تر ټولو ستر نعمت لري.
• موږ بايد د حق خبره په غور سره واورو، پرې فکر وکړو او هغه ومنو، او له هغو خلکو نه شو چې د حق په وړاندې کاڼه، ګونګي او ړانده وي.