ሱረቱ አል-በቀራ — አንቀጽ 18

የቃላት ፍቺዎች፡-

• ሱምሙን (صُمٌّ): መስማት የተሳናቸው፣ ጆሮ ያላቸው ግን ልባቸው የማይሰማ
• ቡክሙን (بُكْمٌ): ዲዳዎች፣ እውነትን የማይናገሩ
• ዑምዩን (عُمْيٌ): ዕውሮች፣ እውነትን የማያዩ
• ላ የርጂዑነ (لَا يَرْجِعُونَ): የማይመለሱ

የአንቀጹ ትንታኔ፡-

አላህ ስለ ነፍሰ ገሦች (መናፍቃን) ሲገልጽ፣ እነርሱ ከእውነት ደንቆሮዎች፣ ከትክክለኛ ንግግር ዲዳዎች፣ ከቅን መንገድ ዕውሮች መሆናቸውን ያስረዳል። ማለትም ቁርኣንን ሲሰሙ በልባቸው አይቀበሉትም፣ በውስጣቸው ያለውን እውነት በምላሳቸው አይናገሩም፣ የአላህን ማስረጃዎች በዓይናቸው እያዩ በልባቸው አያዩም። ስለዚህ ከጥፋታቸው ወደ ቅንነት የሚመለሱ አይደሉም፤ ምክንያቱም የመስማት፣ የመናገርና የማየት ችሎታቸውን በክፉ መንገድ ስለተጠቀሙበት እነዚህ ስሜቶች ለእነርሱ ጥቅም አልሰጧቸውም። ይህ ሁኔታቸው በጣም የከፋ ነው፤ ምክንያቱም እውነትን አይተው ወደ ውሸት ተመለሱ፣ ብርሃንን ትተው ጨለማን መረጡ።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

1. አላህ ለሰው የሰጠው ጆሮ፣ ምላስና ዓይን ትልቅ ጸጋ ናቸው፤ እነዚህን ጸጋዎች በእውነት ለመስማት፣ ለመናገርና ለማየት መጠቀም ይገባናል።
2. እውቀትን መስማት ብቻ ሳይሆን በልብ መቀበልና በተግባር መተግበር ያስፈልጋል፤ ያለ ተግባር እውቀት ጥቅም የለውም።
3. እውነት ከተገለጸ በኋላ ወደ ኋላ አለመመለስና በግትነት መቀጠል የሰውን ልብ ያደርቃል፤ ወደ እውነት የመመለስ በርን ይዘጋል።
4. የልብ ዓይነ ስውርነት ከዓይን ዓይነ ስውርነት የከፋ ነው፤ ምክንያቱም የልብ ዓይነ ስውርነት ሰውን ከቅን መንገድ ያርቃል።
5. እውነተኛ ሙስሊም ሁልጊዜ እውነትን የሚሰማ፣ የሚናገርና የሚያይ መሆን አለበት፤ ይኸውም የኢማን ምልክት ነው።