ሱረቱ አል-በቀራ — አንቀጽ 264

1. በአንቀጹ ውስጥ ማብራሪያ የሚፈልጉ ቃላት፦

• ማን (الْمَنّ): ለሰው የሰጠህን ስጦታ በመናገር ማስታወስ፣ ልክ ለሰው የሰጠኸውን ነገር በመጥቀስ ልቡን ማሰቃየት።
• አዛ (الْأَذَىٰ): በንግግርም ሆነ በተግባር ሰውን ማጉደል፣ ማዋረድ፣ ማስቸገር።
• ሪያእ (رِئَاء): ሰዎች እንዲያዩትና እንዲያመሰግኑት ሲል ብቻ ሥራን ማከናወን፣ ለሰው ማሳያ ማድረግ።
• ሰፍዋን (صَفْوَان): ጠፍጣፋና ንጹህ የሆነ ትልቅ ድንጋይ።
• ዋቢል (وَابِل): ኃይለኛ ዝናብ።
• ሰልዳ (صَلْدًا): አፈር የሌለው፣ ንጹህና ጠፍጣፋ የሆነ።

1. የአንቀጹ ትርጓሜ፦

እናንተ በአላህና በመጨረሻው ቀን ያመናችሁ ሰዎች ሆይ! የምትሰጡትን ምጽዋት በማን (ስጦታችሁን በመናገር በማስታወስ) እና በአዛ (በማጉደልና በማስቸገር) አታጥፉት። ምክንያቱም እንዲህ የሚያደርግ ሰው ልክ ሰዎች እንዲያዩት ብቻ ሲል ሃብቱን የሚያወጣ፣ በአላህና በመጨረሻው ቀን የማያምን ሰው ይመስላል። የዚህ ሰው ሁኔታ አፈር ያለበት ጠፍጣፋ ድንጋይ ይመስላል፤ ኃይለኛ ዝናብ ሲደርስበት አፈሩን አጥቦ ንጹህ ጠፍጣፋ ድንጋይ አድርጎ ትቶታል። እነዚህ ሰዎች በዓለም ላይ ከሠሩት ሥራ ምንም ዋጋ አያገኙም። አላህም ከሓዲዎችን ሕዝብ ወደ ቅን መንገድ አይመራም።

አላህ ለሰው ሁሉ ልብን አንጽቶ ምጽዋትን በንጹህ ልብ እንዲሰጥ ይጋብዛል። ምጽዋት የሚሰጥ ሰው ለሰው ማሳያ ሳይሆን ለአላህ ፍላጎት ብቻ ሲሆን፣ ልቡም ከትዕቢትና ከማጉደል ሲጠራ፣ ሥራው በአላህ ዘንድ ዋጋ ያገኛል። ነገር ግን ምጽዋትን በማንና በአዛ ማጥፋት ልክ አፈር ያለበትን ጠፍጣፋ ድንጋይ በኃይለኛ ዝናብ አጥቦ እንደሚተው ያደርጋል። ስለዚህ ሁላችንም ምጽዋታችንን በንጹህ ልብ በማሰብ፣ ለሰው ሳይሆን ለአላህ ብቻ በማድረግ፣ ከማንና ከአዛ በመጠበቅ እንጠንቀቅ። እንዲህ ማድረግ የልብን ንጽህና ያስጠብቃል፣ ሥራችንም በአላህ ዘንድ ዋጋ ያገኛል። አላህ ሁሉንም ሰው ወደ ቅን መንገድ ይመራው፣ ልቦቻችንንም ከሪያእ (ለሰው ማሳያ ከማድረግ) ይጠብቅ።