Сураи Аль-Бакара — Оят 91

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• وَرَاءَهُ: баъд аз он, ғайри он, яъне китобҳои дигаре, ки баъд аз Таврот нозил шудаанд.
• مُصَدِّقًا: тасдиқкунанда, тавфиқдиҳанда, яъне Қуръон он чизеро, ки дар Таврот буд, тасдиқ мекунад.
• أَنبِيَاءَ: ҷамъи «набӣ», яъне паёмбарон.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати яҳудиёнро баён мекунад. Вақте ки ба онҳо гуфта мешавад: «Ба он чизе ки Худо нозил кардааст — яъне ба Қуръон — имон оваред», онҳо дар ҷавоб мегӯянд: «Мо ба он чизе ки бар худи мо нозил шудааст — яъне ба Таврот — имон дорем ва ҳамин барои мо кофист». Аммо онҳо ба он чизе ки баъд аз Таврот нозил шудааст, кофир мешаванд, ҳол он ки он ҳақ аст ва он чизеро, ки бо онҳост, тасдиқ мекунад. Яъне Қуръон ҳақ аст ва Тавротро, ки назди онҳост, тасдиқ менамояд. Агар онҳо воқеан ба Таврот имон доштанд, бояд ба Қуръон ҳам имон меоварданд, зеро Қуръон ҳамон чизеро тасдиқ мекунад, ки дар Таврот омадааст.

Сипас Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: «Ба онҳо бигӯ: агар шумо воқеан ба он чизе ки бар шумо нозил шудааст, имон доред, пас чаро пештар паёмбарони Худоро мекуштед?» Яъне ин даъвои имон надоштани онҳо далели он аст, ки онҳо паёмбарони Худоро ба қатл расонданд. Ҳарчанд худи онҳо мустақиман паёмбаронро накуштанд, аммо ба феъли ниёгонашон розӣ буданд ва ин ба мисли он аст, ки худашон кардаанд. Дар Таврот низ аз куштани паёмбарон наҳй шудааст, пас агар онҳо ба Таврот имон доштанд, набояд чунин кор мекарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон бояд ба ҳамаи китобҳои Худо ва паёмбарони Ӯ бошад, на танҳо ба як китоб ё як паёмбар. Имони ҷузъӣ ва интиқоӣ имон нест.
• Қуръон ҳақ аст ва китобҳои пешинаро тасдиқ мекунад, бинобар ин касе ки ба китобҳои осмонӣ имон дорад, бояд ба Қуръон ҳам имон оварад.
• Ин оят одамонро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ҳамчун китоби ҳақиқӣ ва тасдиқкунандаи китобҳои пешин имон оваранд, зеро дар он ҳидоят ва роҳи ростӣ барои тамоми одамон мавҷуд аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки даъвои имон бе амал кофӣ нест; агар касе воқеан имон дошта бошад, бояд амалаш низ мутобиқи имон бошад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз рафтори ниёгони бад ва гуноҳҳои онҳо розӣ нашавем, зеро розӣ шудан ба гуноҳ ба мисли анҷом додани он аст.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва барои ҳамаи одамон, новобаста аз замон ва макон, роҳи ростӣ ва наҷотро нишон медиҳад. Пас биёед ба он имон оварем ва аз он пайравӣ кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.