Сураи Та Ха — Оят 114

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَتَعَالَى: Пас баланд ва пок аст.
• الْمَلِكُ: Подшоҳ, фармонравои ҳақиқӣ.
• الْحَقُّ: Ҳақ, рост, собит ва воқеӣ.
• وَلَا تَعْجَلْ: Ва шитоб накун.
• يُقْضَىٰ: Анҷом дода шавад, ба охир расад.
• وَحْيُهُ: Ваҳйи он, яъне хабар ва оёти он.
• زِدْنِي: Ба ман афзун кун.
• عِلْمًا: Дониш.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол аз ҳар камбуду нуқсоне пок ва бартар аст. Ӯст Подшоҳи ҳақиқӣ, ки тамоми мавҷудот дар таҳти фармонравоии Ӯ қарор доранд. Ӯ Ҳақ аст, суханаш ҳақ аст, ваъда ва таҳдидаш ҳақ аст ва ҳар чи аз ҷониби Ӯст, ҳақ аст. Ӯ аз он чӣ мушрикон дар бораи Ӯ мегӯянд, баланд ва пок аст.

Сипас Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: эй Расул, дар хондани Қуръон шитоб накун ва пеш аз он ки Ҷабраил (а) оятҳоро пурра ба ту бирасонад, худ аз ӯ пеш наафт. Балки ором бош, то ваҳй ба анҷом расад, сипас онро бихон. Паёмбар (с) аз тарси фаромӯш кардан бо Ҷабраил дар хондан мусобиқа мекард, бинобар ин Худованд ӯро аз шитоб кардан боздошт.

Ва бигӯ: эй Парвардигоро, дониши маро дар Қуръон афзун кун — яъне ҳифз ва фаҳми онро ба ман зиёд гардон.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд Подшоҳи ҳақиқӣ ва Ҳақ аст; ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст ва ҳар фармони Ӯ рост ва дуруст аст.
• Худованд аз ҳар сухани нодурусте, ки ба Ӯ нисбат медиҳанд, пок ва бартар аст.
• Ин оят омӯзиш медиҳад, ки дар омӯхтани илм, хусусан Қуръон, бояд бо оромӣ ва сабр амал кард, на бо шитоб.
• Дарси бузурге барои ҳар мусулмон аст, ки ҳамеша аз Худованд афзун шудани донишро талаб кунад; зеро илм сарвати бепоён ва роҳи наздикшавӣ ба Худованд аст.
• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худованд аст ва омӯхтани он бояд бо эҳтиром, диққат ва хоҳиши самимӣ сурат гирад.
• Ҳар кас дар ҳаёти худ аз Худованд илм ва фаҳми бештар бихоҳад, Худованд ӯро ҳидоят ва кушоиш медиҳад, инсонро ба ислом ва Қуръон наздиктар месозад.