Сураи Та Ха — Оят 60

1. Маънои калимаҳо:

• فَتَوَلَّىٰ: рӯй гардонд, рӯ ба гурез овард, яъне аз ҳақ рӯй тофт.
• كَيْدَهُ: макру ҳилааш, нақшаи фиребу найрангаш; дар ин ҷо мақсад аз он ҷамъ кардани ҷодугарон ва воситаҳои фиреб аст.
• ثُمَّ أَتَىٰ: сипас омад, яъне баъд аз омодагӣ ба ваъдагоҳ омад.

1. Тафсири оят:

Фиръавн аз он даъвати ҳаққе, ки Мӯсо (алайҳис-салом) оварда буд, рӯй гардонд ва аз он рӯй тофт. Ӯ ба ҷои пазириши ҳақ, ба фиреб ва найранг рӯ овард ва ҳамаи ҷодугарону воситаҳои макру ҳилаи худро ҷамъ кард, то бо онҳо Мӯсоро муқобил гузорад. Сипас дар замон ва макони муайяншуда, ки барои ин мусобиқа ва рӯёрӯӣ қарор дода шуда буд, омад. Ин оят нишон медиҳад, ки Фиръавн бо вуҷуди дидани далелҳои равшани ҳақ, аз рӯи кибру ғурур ва худписандӣ аз имон рӯй тофт ва ба ҷанги зидди ҳақ омода шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ҳақро пазируфтан бояд, на аз он рӯй тофтан; кибру ғурур одамро аз роҳи рост дур мекунад.
• Ҳар қадар ҳам макру найранг зиёд бошад, дар баробари ҳақи Худо барқарор шуда наметавонад.
• Худо бандагони солеҳро танҳо намегузорад ва ҳатто дар рӯёрӯӣ бо золимон онҳоро ёрӣ медиҳад.
• Омодагии душманони ҳақ ба муқобилат, боиси суст шудани эътимоди аҳли имон намешавад, балки онҳоро ба таваккул ва сабр бештар водор мекунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша дар тарафи ҳақ бошем ва аз роҳи Фиръавнӣ — яъне аз рӯй тофтан аз ҳақ ва такя ба макру ҳила — дурӣ ҷӯем.