Suurah Al-Anbiyaa — Aayad 48

Macnaha Erayada:

• الْفُرْقَانَ: Waxaa loola jeedaa Tawreed, taasoo kala bixisa xaqa iyo baadilka, ama waxaa loola jeedaa gargaarka iyo guusha.
• وَضِيَاءً: Iftiin iyo Nuur, taasoo ahayd hanuun dadka u iftiimisa.
• ذِكْرًا: Waano iyo xusuusin, oo dadka ku waaniya oo xusuusiya.

Tafsiirka:

Dhab ahaan waxaan siinnay (annagoo ah Ilaah) Nabi Muuse iyo Nabi Haaruun (nabadgelyadooda ha ahaato) Tawreed, kaas oo ah kala bixiye xaqa iyo baadilka, xalaasha iyo xaaraanta, iyo caddayn cad oo muujinaysa diinta saxda ah. Waxaana u siinnay iftiin dadku ku hanuuno, iyo waano dadka ka war bixisa oo xusuusata. Khas ahaan waxaa faa'iidaysta hanuunkaas kuwa ka dhawrsada Ilaahay, oo ka fogaada waxa uu xaaraameeyay, kuna camal fala waxa uu faray. Kuwaas waa kuwa ka cabsada ciqaabta Eebahood, kana war bixiya Qiyaamaha, waxayna u dhow yihiin inay aqbalaan waanka oy ku hanuunaan.

Faa'iidooyinka laga qaato aayadda:

1. Fadliga Nabiyada: Aayaddu waxay muujinaysaa sharefka iyo darajada sare ee Nabiyada Muuse iyo Haaruun, iyo sida Ilaahay ugu ni’meeyay kutubta iyo hanuunka.
2. Waa qayb ka mid ah taariikhda diinta: Waxay xaqiijinaysaa in diinta Islaamka aysan ahayn diin cusub, balse waxay ku xidhan tahay diimihii hore ee Nabiyada, gaar ahaan Tawreed oo ah asalka diinta.
3. Muhiimadda kala bixinta xaqa iyo baadilka: Aayaddu waxay ina baraysaa in diintu tahay iftiin iyo kala bixiye, waxayna ina ku boorrinaysaa inaan ku xidhnaanno xaqa aan ka fogaanno baadilka.
4. Dhawrsashada ayaa ah sababta hanuunka: Waxay ina tusinaysaa in hanuunka Ilaahay uu helo qofka dhawrsada, kaas oo ka cabsada Eebihiisa oo u dhow inuu aqbalo waanka.
5. Waano iyo xusuusin: Aayaddu waxay ina xusuusinaysaa in kutubta Ilaahay ay tahay waano dadka, oo aan ahayn oo kaliya akhris, laakiin waa inay noqotaa mid ku shaqeysa nolosheena.