ซูเราะฮฺ อัล-มุอ์มินูน — อายะฮฺ 64

คำสำคัญ:

• مُتْرَفِيهِم (มุตรอฟีฮิม) = พวกที่ฟุ่มเฟือยสำราญ ผู้ที่ได้รับความสุขสบายในโลกดุนยา
• يَجْأَرُونَ (ยัจญ์อารูน) = พวกเขาส่งเสียงร้องตะโกนด้วยความทุกข์ร้อนและอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ

การตีความ:

อายะฮ์นี้กล่าวถึงสภาพของบรรดาผู้นำที่ฟุ่มเฟือยและหยิ่งผยองจากหมู่ชนปฏิเสธศรัทธา เมื่อพวกเขาได้รับความสุขสำราญและทรัพย์สมบัติในโลกนี้ พวกเขาก็ลืมตัวและปฏิเสธความจริง แต่เมื่อถึงเวลาที่อัลลอฮ์ทรงลงโทษพวกเขาด้วยการจับกุมเอาตัวพวกเขามาลงโทษ ไม่ว่าจะเป็นการลงโทษในโลกนี้ เช่น การถูกสังหารในสมรภูมิบัดร์ หรือการลงโทษในวันกิยามะฮ์ เมื่อนั้นพวกเขาก็ส่งเสียงร้องตะโกนอ้อนวอนขอความช่วยเหลือด้วยความทุกข์ทรมาน แต่การอ้อนวอนในเวลานั้นย่อมไม่เป็นผลอีกต่อไป เพราะได้ล่วงเลยเวลาของการศรัทธาและการกลับตัวไปแล้ว

บทเรียนที่ได้รับ:

1. ความสุขสำราญในโลกดุนยาเป็นบททดสอบอย่างหนึ่ง มิใช่เครื่องหมายของการที่อัลลอฮ์ทรงพอพระทัยต่อบุคคลนั้นเสมอไป
2. การลงโทษของอัลลอฮ์อาจมาเยือนในโลกนี้ก่อนวันกิยามะฮ์ เพื่อเป็นการตักเตือนแก่ผู้ที่ยังมีโอกาสกลับตัว
3. การร้องขอความช่วยเหลือในยามทุกข์ยากเป็นธรรมชาติของมนุษย์ แต่ผู้ศรัทธาควรอ้อนวอนต่ออัลลอฮ์ทั้งในยามสุขและยามทุกข์ มิใช่เฉพาะเมื่อประสบภัยพิบัติเท่านั้น
4. บทเรียนสำคัญสำหรับผู้ที่ได้รับความสะดวกสบายในโลกนี้ คือ อย่าได้ลืมตัวและหยิ่งผยองต่อพระบัญชาของอัลลอฮ์ เพราะความสุขสบายเหล่านั้นอาจเป็นเพียงการผ่อนผันที่นำไปสู่การลงโทษอันเจ็บปวดก็ได้
5. การศรัทธาและการกลับตัวที่แท้จริงต้องเกิดขึ้นก่อนที่การลงโทษจะมาถึง เมื่อการลงโทษมาถึงแล้ว การศรัทธาในเวลานั้นย่อมไม่เกิดประโยชน์อันใด