سورت شعراء — آیت 117

د کلمو معناګانې:

• رَبِّ: زما پالونکیه، زما څښتنه.
• قَوْمِي: زما قوم، زما خلک.
• كَذَّبُونِ: ما دروغجن وګڼلم، زما تصدیق یې ونه کړ.

د آیت تفسیر:

کله چې حضرت نوح علیه السلام له خپل قوم څخه دومره سخت مخالفت او سرغړونه وليدله، او هغوی يې په دروغجنو نسبت کولو سره د حق له منلو انکار وکړ، نو هغه خپل رب ته په ژړا او عاجزۍ سره مخ شو او ويې ويل: "زما پالونکیه! زما قوم ما دروغجن وګڼلم، د هغه پيغام يې ونه منلو چې تا ما ته راکړی و، او زما د بلنې په مقابل کې يې له سره غبرګون ونه ښود." دا د هغه د نا اميدۍ او د خپل قوم د بې باورۍ شکايت و، چې له امله يې له خپل رب څخه د مرستې او د هغوی پر ضد د فيصلې غوښتنه وکړه. نوح علیه السلام په دې خبره سره غوښتل چې د خپل قوم د تکذيب او سرغړونې حقيقت خپل رب ته وړاندې کړي، ځکه چې هغه د دوی د هدايت لپاره هر څه کړي وو، خو دوی يې بيا هم ونه منل.

فايدې:

1. دا آيت موږ ته د دعا او د الله تعالی په حضور کې د خپلو ستونزو د بيانولو اهمیت ښيي. کله چې موږ له ستونزو سره مخ شو، نو بايد لکه د نوح علیه السلام په شان الله ته رجوع وکړو.
2. دا چې پيغمبران او اولياء الله هم د خپلو قومونو له تکذيب او مخالفت څخه خپل رب ته شکايت کوي، دا موږ ته تسلي ورکوي چې په دين کې د ستونزو او خنډونو سره مخ کېدل عادي خبره ده او بايد مایوسه نه شو.
3. په دې آيت کې د صبر او استقامت درس دی، چې نوح علیه السلام د زرګونو کلونو د تبليغ سره سره، کله چې يې د قوم د تکذيب يقين وشو، نو له الله څخه يې د فيصلې غوښتنه وکړه، نه دا چې له خپل ماموريت څخه لاس واخلي.
4. دا آيت د الله تعالی په عدل او قدرت باندې ايمان راوړي، چې هغه به د ظالمانو او تکذيب کوونکو سره خامخا حساب وکړي او خپل مومنان بندګان به وژغوري.