Surja Esh-Shu'ara — Ajet 117

Kuptimi i fjalëve:

• Kadhdhabûn (كَذَّبُونِ): Më mohuan, më përgënjeshtruan, nuk ma besuan fjalën time.

Tefsiri i Ajetit:

Kur populli i Nuhut (alejhi selam) i tha atij fjalët e tyre fyese dhe kërcënuese, duke i thënë se nëse nuk pushon së thirruri, do të vritet me gurë, Nuhu iu drejtua Zotit të tij me lutje, duke iu ankuar Atij. Ai tha: "O Zoti im, populli im më ka përgënjeshtruar vazhdimisht dhe me këmbëngulje. Ata nuk ma besuan mesazhin që ua përcolla nga Ti, nuk e pranuan thirrjen time drejt Teuhidit (monoteizmit) dhe nuk u bindën asaj që unë ua solla. Ata më mohuan mua, edhe pse unë u tregova mëshirë dhe i thirra në rrugën e drejtë." Me këtë lutje, Nuhu i kërkoi Zotit të tij që të gjykojë mes tij dhe popullit të tij, duke i shpëtuar atë dhe besimtarët që ishin me të, e duke i shkatërruar mohuesit që nuk e besuan mesazhin e Tij.

Mësimet dhe dobitë nga ajati:

• Lutja është arma e besimtarit dhe streha e tij kur i mbyllen të gjitha dyert; Nuhu (alejhi selam) na mëson se kur njerëzit të të kundërshtojnë dhe të mohojnë, duhet t'i drejtohesh Allahut me lutje dhe ankesë.
• Durimi i pejgamberëve përballë mohimit dhe fyerjeve të popullit të tyre është shembull i lartë i qëndrueshmërisë në rrugën e thirrjes (da'vasë), pa u lodhur e pa u dorëzuar.
• Allahu i dëgjon lutjet e robërve të Tij dhe i përgjigjet atyre; Ai është mbështetja e vetme e të dërguarve të Tij kur njerëzit i lënë ata.
• Thirrja drejt Allahut kërkon durim dhe besim të plotë tek Ai, sepse fitorja vjen vetëm nga Allahu, jo nga forca e njeriut apo numri i pasuesve të tij.