Sure Şuarâ — Ayet 117

Kelime Anlamları:

• Kâle: Dedi, söyledi.
• Rabbi: Ey Rabbim! (Nûh aleyhisselâm’ın, Allah’a olan samimi yakarışı ve hâlini arz edişi)
• İnne: Muhakkak, şüphesiz.
• Kavmî: Benim kavmim, benim toplumum.
• Kezzebûn(i): Beni yalanladılar, beni yalancı saydılar.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîme, Nûh aleyhisselâm’ın, kavminin tüm ısrarlarına ve inkârlarına rağmen, yıllarca süren tebliğ görevinden sonra Rabbine olan samimi ve içten yakarışını bizlere haber vermektedir. Peygamberlerin en büyük özelliklerinden biri, her hâlükârda Allah’a sığınmaları ve O’na güvenmeleridir. Nûh aleyhisselâm da burada, kavminin kendisini yalanlaması karşısında ümitsizliğe kapılmamış, aksine bu durumu Rabbine arz ederek O’ndan yardım istemiştir.

Nûh aleyhisselâm’ın bu duası, aslında bir peygamberin, tebliğ görevini yerine getirdikten sonra Allah’a olan teslimiyetinin ve O’nun adaletinin tecellisini beklemesinin en güzel örneğidir. O, kavminin kendisini yalanlamasını bir dava olarak değil, bir imtihan olarak görmüş ve bu imtihanın sonucunu da yalnızca Allah’a havale etmiştir. “Beni yalanladılar” ifadesi, sadece bir şikâyet değil; aynı zamanda Allah’ın vaadinin kesin olduğuna olan inancın da bir ifadesidir. Çünkü Allah, peygamberlerini ve müminleri asla yalnız bırakmaz.

Bu dua, bizler için de çok önemli bir derstir. Hayatımızda karşılaştığımız zorluklar, insanların bizi anlamaması veya hakikati kabul etmemesi karşısında, öncelikle Allah’a yönelmeli, O’na sığınmalı ve O’ndan yardım istemeliyiz. Nûh aleyhisselâm’ın bu hâli, sabrın ve tevekkülün zirvesidir. O, kavminin inkârına rağmen davasından vazgeçmemiş, Rabbine olan bağlılığını asla kaybetmemiştir. Bu da gösteriyor ki, hakikat uğrunda çalışanlar, sonunda mutlaka Allah’ın yardımına mazhar olurlar. Rabbimiz, bizleri de Nûh aleyhisselâm gibi sabırlı, teslimiyetli ve O’na güvenen kullarından eylesin. Âmin.