Shu'aro surasi — Oyat 117

Kalimalarning ma'nolari:

• Kazzabooni – meni yolg‘onchiga chiqarishdi, tasdiqlamadilar.

Tafsir:

Nuh alayhissalom o‘z qavmining da’vatga bo‘lgan munosabatini ko‘rgach, ularning takabburlik va o‘jarliklarini anglab yetdi. Ular nafaqat uning gapiga quloq solmadilar, balki uni ochiqchasiga yolg‘onchiga chiqardilar. Shunda Nuh alayhissalom Rabbisiga iltijo qilib dedi: "Ey Robbim, qavmim meni yolg‘onchiga chiqardi. Ular men olib kelgan haqni inkor etdilar va menga iymon keltirishdan bosh tortdilar." Bu so‘zlar bilan u o‘zining ojizligini va faqat Allohning qudratiga tayanishini izhor qildi. U qavmining azobga loyiq ekanini bilgan holda, Robbisi oldida ularning holatini bayon qildi va O‘zi bilan birga bo‘lgan mo‘minlarni najot topishini so‘radi. Bu duo uning qavmidan umidini uzganidan va ishni butunlay Allohga topshirganidan dalolat beradi.

Foydalar:

• Payg‘ambarlar ham o‘z qavmlarining yolg‘onga chiqarishlaridan xafa bo‘lib, Allohga shikoyat qilganlar. Bu esa bandaning og‘ir paytlarda Robbisi oldida holatini bayon qilishi joizligini ko‘rsatadi.
• Da’vat yo‘lida qiyinchilik va og‘riqlar bo‘lishi tabiiy, ammo chin dildan qilgan da’vat hech qachon zoye ketmaydi.
• Musibat va sinovlarda Allohga iltijo qilish – mo‘minning eng buyuk qurolidir. Nuh alayhissalomning duosi, qiyinchilikda Allohdan yordam so‘rashning go‘zal namunasi bo‘lib, har bir mo‘min uchun o‘rnakdir.
• Bu oyatda sabr va tavakkulning ahamiyati ko‘rinadi: inson o‘z kuchiga emas, balki Allohning yordamiga tayanishi kerak.