Surat Asy-Syu'ara — Ayat 117

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• رَبِّ (Rabbi): Dhuh Pangeranku, Gusti Allah.
• قَوْمِي (qaumī): Umatku, wong-wong saka bangsaku.
• كَذَّبُونِ (kadzdzabūni): Padha nganggep aku goroh, ora padha ngandel marang aku.

1. Tafsir ayat:

Nalika Nabi Nuh a.s. krungu wangsulane umate kang tetep wangkal lan ora gelem ngandel marang dhawuhe, banjur dheweke ndonga marang Gusti Allah. Dheweke matur: "Dhuh Pangeranku, satemene umatku wis padha nganggep aku iki goroh lan ora padha ngandel marang apa kang dakgawa saka Panjenengan." Nabi Nuh nyuwun supaya Gusti Allah paring putusan kang adil antarane dheweke lan umate, yaiku nyirnakake wong-wong kang mbangkang marang ketauhidan lan ngapusi utusane, sarta nylametake dheweke lan para mukmin kang padha melu dheweke saka siksa kang bakal ditibakake marang wong-wong kafir.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ngelapurake kahanan lan nyuwun pitulungan marang Gusti Allah iku tumindak kang becik, kaya kang ditindakake dening para nabi.
• Sabar lan tabah nalika dianggep goroh dening umate dhewe iku tuladha kang kudu ditiru dening saben wong kang dakwah.
• Gusti Allah iku Maha Adil lan Maha Ngijabahi dongane para hamba-Ne kang padha iman lan tawakal marang Panjenengan-Ne.
• Wong kang wangkal lan ora gelem ngandel marang bebener bakal nemu akibat kang ora becik, dene wong kang iman lan manut bakal pikantuk keslametan.
• Ayat iki mulangake supaya kita tansah nyedhaki Gusti Allah lan ora wedi nyuwun pitulungan marang Panjenengan-Ne nalika ngadhepi pacoban saka wong-wong kang ora seneng marang bebener.