شعراء سۈرىسى — ئايەت 117

1. ئايەتتىكى ئاچقۇچلۇق سۆزلەر:

• «رَبِّ»: پەرۋەردىگارىم، ئىگەم، تەربىيە قىلغۇچىم.
• «قَوْمِي»: مېنىڭ قەۋمىم، مېنىڭ خەلقىم.
• «كَذَّبُونِ»: ئۇلار مېنى يالغانغا چىقاردى، مېنىڭ دەۋىتىمنى ئىنكار قىلدى.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

نۇھ ئەلەيھىسسالام ئۆز قەۋمىنىڭ ئۇزۇن مۇددەت ئۇنىڭ دەۋىتىنى قوبۇل قىلماي، ھەقنى ئىنكار قىلىپ، ئۇنى يالغانغا چىقارغانلىقىنى كۆرگەندە، ئاللاھ تائالاغا يۈزلىنىپ دۇئا قىلدى. ئۇ: «ئى پەرۋەردىگارىم! مېنىڭ قەۋمىم ھەقىقەتەن مېنى يالغانغا چىقاردى، مەن ئۇلارغا سېنىڭ تەرىپىڭدىن ئېلىپ كەلگەن ھەقىقەتنى ئېتىراپ قىلمىدى» دېدى. بۇ دۇئا نۇھ ئەلەيھىسسالامنىڭ ئۆز قەۋمىنىڭ ئىنكارى ۋە يالغانغا چىقىرىشى ئالدىدا ئاللاھقا يېقىنلىشىپ، ئۇلارنىڭ ئارىسىدا ھەق بىلەن باتىلنى ئايرىشىنى، مۇئمىنلەرنى قۇتقۇزۇشىنى، كاپىرلارنى ھالاك قىلىشىنى سورىغانلىقىنى ئىپادىلەيدۇ. بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، دەۋەت يولىدا قارشىلىق ۋە ئىنكارغا ئۇچرىغاندا، سەۋر قىلىپ، ئاللاھقا تەۋەككۈل قىلىش ۋە ئۇنىڭدىن ياردەم سوراش لازىم. ئاللاھ تائالا ھەر قانداق قىيىنچىلىق ۋە سىناققا سەۋر قىلغان بەندىلىرىگە ياردەم قىلىدۇ ۋە ئۇلارنىڭ دۇئاسىنى ئىجابەت قىلىدۇ. بۇ ئايەت مۇئمىنلەرگە ئۈمىد ۋە تەسەللى بېغىشلايدۇ، ھەقىقەت يولىدا چىداملىق بولۇشقا تەرغىب قىلىدۇ.