سورت شعراء — آیت 78

د معاني کلمو:

• خَلَقَنِي: زه يې پيدا کړم، يعنې له نشتوالي يې رامنځته کړم.
• يَهْدِينِ: زه ته لار ښکاره کوي، يعنې د دنيا او آخرت د ښېګڼو لارې ته زه رهنمايي کوي.

د آيت تفسير:

حضرت ابراهيم عليه السلام خپل قوم ته وايي: هغه ذات چې زه يې پيدا کړم، هغه ما ته لار ښکاره کوي. دا لارښوونه يواځې د دنيا د چارو پورې محدوده نه ده، بلکې هغه ما ته د آخرت د نجات او د دواړو نړيو د ښېګڼې لار هم ښيي. دا هغه رب دی چې ما يې له نشتوالي نه پيدا کړ، بيا يې زما پالنه وکړه او د هغه څه لار يې راوښکاره کړه چې زما د دين او دنيا د اصلاح لپاره اړين دي. هغه ما ته د حق او باطل، د ښه او بد ترمنځ توپير راښيي، او د هغه لارې په لور يې بيايي چې د هغه رضا په کې وي. دا هغه لارښوونه ده چې د عقل، وحي او فطرت په واسطه راځي، او بنده د خپل رب په دې لارښوونې سره د خپل ژوند مقصد پېژني او د هغه په مطابق عمل کوي.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

• د الله تعالی لارښوونه د هغه د رحمت او فضل يوه لویه نعمت ده، ځکه چې هغه خپل بنده نه يواځې پيدا کوي، بلکې د هغه د ژوند د سمون لار هم ورښيي.
• مؤمن بايد تل د الله تعالی څخه د لارښوونې غوښتنه وکړي، ځکه چې پرته له هغه لارښوونې انسان نشي کولای چې د حق لار ومومي.
• د خالق او مخلوق ترمنځ اړيکه يواځې په پيدا کولو پورې نه ختميږي، بلکې د لارښوونې، پالنې او رحمت سره دوام لري.
• دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې د الله تعالی عبادت بايد د هغه د نعمتونو په پېژندلو او د هغه د لارښوونې په منلو سره وي، نه يواځې په تقليد او عادت.