Сураи Аш-Шуара — Оят 99

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أَضَلَّنَا»: гумроҳ кард моро, аз роҳи рост дур кард.

— «الْمُجْرِمُونَ»: гунаҳкорон, бадкорон — онҳое ки бо амалҳои бади худ сазовори ҷазо шудаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони гумроҳшудагон дар дӯзах аст, ки ҳангоми баҳсу ҷидол бо пешвоёни худ, ки онҳоро ба гумроҳӣ кашида буданд, мегӯянд: «Моро аз роҳи ҳақ гумроҳ накард касе ҷуз гунаҳкорони бадкор. Онҳо буданд, ки моро ба парастиши ғайри Худо даъват карданд ва мо аз онҳо пайравӣ намудем. Мо худ ба худи худ гумроҳ нашудем, балки ин гунаҳкорон боиси гумроҳии мо шуданд.» Ин гуфтор иқрор ба хатои худашон аст ва ҳамзамон далели он аст, ки онҳо дар дунё дар гумроҳии ошкор буданд — зеро бандагони оҷизро бо Парвардигори ҷаҳон баробар медонистанд. Ин гунаҳкорони пешво — монанди Иблис ва шайтону Қобил — аввалин касоне буданд, ки роҳи гуноҳу саркаширо кушоданд ва дигарон аз онҳо пайравӣ карданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инсон бояд дар интихоби пешво ва роҳбари худ бисёр эҳтиёткор бошад, зеро пайравӣ аз бадкорон оқибати неке надорад.

— Қуръон ба мо меомӯзад, ки дар рӯзи қиёмат ҳеҷ кас наметавонад хатои худро ба гардани дигарон бор кунад; ҳар кас масъули амали худаш аст.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки роҳи рост — роҳи парастиши Худои ягона — интихоб кунем ва аз роҳи гумроҳон дурӣ ҷӯем.

— Қуръон бо чунин тасвирҳои равшан моро огоҳ мекунад, то дар дунё бедор бошем ва пеш аз пушаймонӣ дар охират, роҳи дурустро пайдо кунем.

— Ин оят ҳамчунин мефаҳмонад, ки Худованд одил аст: ӯ ҳеҷ касро бе сабаб ҷазо намедиҳад, балки инсон худаш бо ихтиёри худ роҳи бадро интихоб мекунад.