Surat Ali Imran — Ayat 139

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَلَا تَهِنُوا: aja padha ringkih utawa kendho semangate.
• وَلَا تَحْزَنُوا: aja padha susah utawa sedhih.
• الْأَعْلَوْنَ: wong kang luwih dhuwur, luwih unggul, lan bakal menang.
• إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ: yen kowe padha wong kang percaya marang Allah lan Rasul-Nya.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki isine panglipur lan pangukuh ati saka Allah marang para mukmin sawise kedadeyan Perang Uhud kang nggawa akeh kurban lan tatu. Allah paring dhawuh supaya para mukmin aja padha ringkih semangate lan aja padha sedhih banget merga apa kang wis kelakon. Awit sejatine para mukmin iku isih ana ing posisi kang luwih dhuwur lan luwih unggul, ora mung ing babagan iman, nanging uga ing babagan pitulungane Allah lan janjine kemenangan ing tembe mburine. Keluhuran iku ora mung ana ing donya, nanging uga ana ing akhirat, yaiku mlebune ing swarga. Kabeh mau bisa kagayuh yen wong-wong mau tetep kukuh ing imane marang Allah lan Rasul-Nya, sarta gelem nuruti syari'ate. Dadi ayat iki minangka semangat anyar supaya ora mundur, ora putus asa, lan tetep percaya marang janjine Allah kang mesthi bener.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Wong mukmin iku ora kena gampang ringkih lan sedhih, merga dheweke duwe Allah kang tansah paring pitulungan.
• Iman kang kukuh bakal ngangkat drajate manungsa ing donya lan akhirat.
• Saben ujian lan kangelan iku dudu pungkasane perjuangan, nanging dalan tumuju kemenangan kang luwih gedhe.
• Janjine Allah marang wong mukmin iku mesthi ditepati, mula ora ana alesan kanggo putus asa.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah optimis, kuwat atine, lan tresna marang agama Islam minangka dalan kamulyan.