Sura Al-Imran — Werset 67

Znaczenie słów:

• Ḥanīf (حَنِيفًا) – skłaniający się ku prawdzie, odchodzący od wszelkich fałszywych religii, wyznawca czystego monoteizmu.
• Muslim (مُسْلِمًا) – całkowicie poddany Bogu, oddany Jemu w pokorze i posłuszeństwie.

Tafsir (wyjaśnienie):

Abraham (pokój z nim) nie był wyznawcą judaizmu ani chrześcijaństwa, ponieważ obie te religie powstały długo po jego czasach – judaizm został objawiony Mojżeszowi, a chrześcijaństwo Jezusowi (pokój z nimi). Nie mógł więc należeć do wspólnot, które pojawiły się wieki później. Był natomiast człowiekiem, który odszedł od wszelkich fałszywych wierzeń i skierował się ku czystemu monoteizmowi – uznawał jedność Boga, oddawał Mu cześć wyłącznie i całkowicie się Jemu podporządkował. Jego religia była tą samą naturalną religią, którą głosił od początku – islamem w jego pierwotnym znaczeniu, czyli całkowitym poddaniem się Stwórcy. Ponadto Bóg podkreśla, że Abraham nie był również spośród bałwochwalców, którzy przypisywali Bogu partnerów w czci – wręcz przeciwnie, był on wzorem czystego monoteizmu, a jego droga była zgodna z tym, do czego wzywał Prorok Muhammad (niech Bóg go błogosławi i obdarzy pokojem).

Korzyści płynące z tej wersetu:

• Prawdziwa religia jest jedna w swej istocie – od Adama aż po ostatniego Proroka – a jest nią poddanie się Bogu i uznanie Jego jedyności. Różnice pojawiają się później, gdy ludzie wprowadzają zmiany i nowości.
• Abraham jest wspólnym duchowym ojcem wszystkich wierzących, a jego przykład uczy nas, że najważniejsza jest czystość wiary, a nie przywiązanie do nazw czy grup.
• Werset ten ukazuje, jak ważne jest odrzucenie wszelkich form bałwochwalstwa i fałszywych przekonań, oraz zachęca do poszukiwania prawdy z dala od ślepych tradycji.
• Przypomina muzułmanom, że ich wiara jest kontynuacją przesłania wszystkich proroków, co daje im poczucie przynależności do wielkiej, nieprzerwanej tradycji monoteizmu.