Surja Ali-Imran — Ajet 67

Kuptimet e fjalëve:

• Hanif (حَنِيفًا): Ai që largohet nga të gjitha fetë e shtrembra dhe i drejtohet vetëm fesë së drejtë, duke adhuruar vetëm një Zot.
• Muslim (مُسْلِمًا): Ai që i nënshtrohet plotësisht urdhrit të Allahut dhe i dorëzohet Atij me bindje të plotë.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e ka pastruar Profetin Ibrahim (paqja qoftë mbi të) nga çdo pretendim i rremë që i bëhej atij. Ai nuk ishte as hebre dhe as i krishterë, sepse këto dy fe erdhën shumë kohë pas tij – judaizmi u shfaq me Musain (paqja qoftë mbi të) dhe krishterimi me Isain (paqja qoftë mbi të). Pra, si mund të ishte Ibrahimu pasues i një feje që nuk ekzistonte në kohën e tij?

Por ai ishte hanif – domethënë, ai u largua nga të gjitha rrugët e gabuara dhe iu drejtua vetëm fesë së pastër të monoteizmit, duke adhuruar vetëm Allahun pa asnjë shoqërues. Ai ishte mysliman – domethënë, i nënshtruar plotësisht ndaj urdhrave të Zotit të tij, me zemër të pastër dhe me bindje të plotë.

Për më tepër, ai nuk ishte nga idhujtarët, ashtu siç pretendonin arabët paganë të kohës së Profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të), të cilët thoshin se ata ndiqnin fenë e Ibrahimit. Allahu e hodhi poshtë këtë pretendim duke thënë se Ibrahimu ishte i pastër nga çdo formë idhujtarie dhe shirk-u.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Pastërtia e fesë së Ibrahimit: Ky ajet na mëson se feja e vërtetë është një dhe e vetme – ajo është nënshtrimi ndaj Allahut me sinqeritet të plotë, pa asnjë shoqërues. Kjo është feja e të gjithë profetëve, nga Ademi e deri te Muhamedi (paqja qoftë mbi ta).
2. Liria nga ekstremizmi dhe devijimi: Ajeti na tregon se njeriu duhet të jetë i ekuilibruar në fenë e tij, duke shmangur si ekstremizmin ashtu edhe neglizhencën. Feja e Ibrahimit është rruga e mesme – larg nga çdo teprim.
3. Rëndësia e monoteizmit të pastër: Ajeti thekson se shpëtimi është vetëm në pastërtinë e besimit ndaj Allahut, larg nga çdo formë idhujtarie apo shoqërimi me Zotin. Kjo është esenca e Islamit që e bën njeriun të dashur për Zotin e tij.
4. Drejtësia në gjykim: Allahu na mëson se nuk duhet t'i atribuojmë njerëzve atë që nuk e kanë bërë, dhe se çdo njeri do të gjykohet sipas veprave të tij, jo sipas pretendimeve të të tjerëve.