Сураи Аль Имран — Оят 69

1. Маънои калимаҳо:

• وَدَّت: орзу кард, хоҳиш намуд.
• طَّائِفَةٌ: гурӯҳе, ҷамоате.
• أَهْلِ الْكِتَابِ: аҳли китоб, яъне яҳудиён ва насрониён, ки ба онҳо Таврот ва Инҷил нозил шудааст.
• يُضِلُّونَكُمْ: шуморо гумроҳ кунанд, аз роҳи рост баргардонанд.
• وَمَا يَشْعُرُونَ: ва онҳо намефаҳманд, намедонанд.

1. Тафсири оят:

Гурӯҳе аз аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён — орзу мекунанд, ки шуморо, эй мӯъминон, аз роҳи ҳақе, ки Худо ба шумо нишон додааст, гумроҳ созанд ва аз дини ислом баргардонанд. Онҳо бо ин кор мехоҳанд шуморо аз саодати дунёву охират маҳрум кунанд. Аммо онҳо намедонанд, ки ҳақиқатан гумроҳиро ба худи худ ва ба монанди худ мерасонанд. Зеро кӯшиши онҳо дар гумроҳ кардани мӯъминон натиҷа намедиҳад ва баръакс, гумроҳии онҳо афзун мегардад. Онҳо оқибати амалҳои бади худро намефаҳманд ва намедонанд, ки зарари ин кор ба худи онҳо бармегардад.

1. Фавоиди оят:

• Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки кӯшишҳои душманон барои гумроҳ кардани онҳо бесамар аст, агар онҳо ба Худо таваккал кунанд ва бар роҳи ҳақ устувор бошанд.
• Нишон медиҳад, ки ҳасад ва бадхоҳии аҳли китоб нисбат ба мусулмонон на танҳо ба мусулмонон зарар намерасонад, балки ба худи онҳо зарари бештар меорад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ҳақиқатро бифаҳмем ва аз фиребу найрангҳои душманон огоҳ бошем.
• Инчунин, ислом дини ҳақ аст ва Худо онро ҳифз мекунад; ҳеҷ кас наметавонад ба он зарар расонад, агар мусулмонон ба худ оянду ба Худо таваккал кунанд.
• Оят моро водор мекунад, ки ба ҷои ҳасад ва бадхоҳӣ, ба роҳи рост даъват кунем ва дигаронро ба хайр ҳидоят намоем.