Сураи Аль-Ахзаб — Оят 42

1. Маънои калимаҳо:

• «سَبِّحُوهُ»: Ӯро тасбеҳ гӯед, яъне пок ва беайб донед, аз ҳар камбуду нуқсон пок бихонед ва ба ёди Ӯ бошед.
• «بُكْرَةً»: аввали рӯз, саҳаргоҳ.
• «أَصِيلًا»: охири рӯз, бегоҳӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол бандагони худро фармон медиҳад, ки Ӯро дар ҳама вақт, махсусан дар ду вақти муҳимми рӯз — саҳаргоҳ ва бегоҳӣ — ба покӣ ёд кунанд. Ин ду вақт аз вақтҳои бофазлу бартаранд, зеро дар онҳо инсон метавонад дили худро аз ғифлат пок созад ва ба ёди Парвардигор машғул шавад. Тасбеҳ дар ин ҷо маънои васеъ дорад: ҳам пок донистани Худо бо забон, ҳам зикри Ӯ бо дил, ва ҳам ибодат ва намоз ба Ӯ. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки «бӯкра» — намози субҳ ва «асил» — намози аср аст, зеро ин ду намоз дар ду тарафи рӯз воқеъ шудаанд ва бандаро ба ёди Худо пайваста медоранд. Баъзе дигарон гуфтаанд, ки мақсад аз он зикри забонӣ ва тасбеҳи умумист, ки дар ҳар вақт сурат мегирад. Дар ҳар ду сурат, оят ба банда таълим медиҳад, ки рӯзи худро бо ёди Худо оғоз ва анҷом диҳад, то тамоми рӯзаш аз нур ва баракати зикр пур шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бо зикри Худо дар саҳаргоҳ ва бегоҳӣ дили худро зинда медорад ва аз ғифлат дур мешавад.
• Тасбеҳ ва зикр сабаби наздикӣ ба Худованд ва афзудани муҳаббати Ӯ дар дил аст.
• Ёди Худо дар ду тарафи рӯз ба банда қувват медиҳад, ки тамоми корҳои рӯзонаашро бо некӣ ва покӣ анҷом диҳад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ибодат ва зикр на танҳо дар вақтҳои махсус, балки дар тамоми рӯз бояд идома ёбад ва ҳаёти мӯъмин бо ёди Парвардигор ороста бошад.
• Тасбеҳ ва намозҳои субҳу аср воситаи поксозии рӯҳ ва ба даст овардани оромиш ва баракат дар ҳаёти дунё ва охират аст.