Surat Al-Ahzab — Ayat 42

1) Tegesing tembung-tembung ing ayat:

• وَسَبِّحُوهُ : lan padha nyucekake Allah (kanthi tasbih, tahmid, takbir, lan shalat).
• بُكْرَةً : wayah esuk banget, yaiku wayah shalat Subuh.
• أَصِيلًا : wayah sore, yaiku wayah shalat Ashar.

2) Katrangan ayat:

Para mukmin padha didhawuhi supaya tansah nyebut lan nyucekake Allah ing saben wayah, utamane ing wayah esuk lan wayah sore. Tembung "bukrah" ing kene ateges wayah esuk, lan "ashil" ateges wayah sore. Sawenehing ulama ngandharake yen sing dimaksud yaiku shalat Subuh lan shalat Ashar, dene liyane ngandharake yaiku tasbih lan dzikir nganggo lisan ing loro wayah kasebut. Intine, wong mukmin kudu tansah nyambungake atine marang Allah, ora mung ing wayah susah utawa butuh, nanging uga ing wayah-wayah tartamtu saben dinane, supaya uripe tansah kebak dzikir lan cedhak marang Pangerane.

3) Faedah-faedah sing bisa dijupuk:

• Dzikir lan tasbih iku dadi tandha katresnane wong mukmin marang Allah, lan bisa ngresiki ati saka kelalen lan kesed.
• Nindakake dzikir ing wayah esuk lan sore bisa dadi pambiyantu supaya wong tansah kelingan marang Allah ing sedina muput.
• Ayat iki mulangake supaya urip ora mung kanggo urusan donya, nanging uga kudu diisi karo ibadah lan nyebut asmane Allah.
• Sapa sing tansah dzikir marang Allah, atine bakal tentrem lan uripe bakal kebak berkah.
• Ibadah dzikir iku gampang ditindakake, ora mbutuhake tenaga gedhe, nanging gedhe banget ganjarane, mula kabeh wong bisa nindakake.
• Kanthi dzikir, wong bakal saya cedhak marang Allah lan saya kuwat imane, saengga saya seneng lan tresna marang agama Islam lan Al-Qur'an.