Sura Fatir — Werset 19

Znaczenie słów:

• الأَعْمَى – niewidomy, ślepiec; w tym kontekście oznacza osobę niewidzącą prawdy, czyli niewierzącego.
• البَصِيرُ – widzący, ten, który widzi; w tym kontekście oznacza osobę, która dostrzega prawdę i podąża za nią, czyli wierzącego.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg Wszechmogący wskazuje na fundamentalną różnicę między niewierzącym a wierzącym, porównując ich do niewidomego i widzącego. Niewidomy nie widzi drogi, potyka się i błądzi, nie mogąc odróżnić dobra od zła. Podobnie niewierzący – jego serce jest ślepe na prawdę, nie dostrzega dowodów Bożej jedyności i mocy, dlatego trwa w błędzie i zgubie. Natomiast widzący – czyli wierzący – dostrzega światło prawdy, podąża prostą ścieżką i osiąga zbawienie. W ten sposób Bóg ukazuje, że ci dwaj nie mogą być sobie równi w żadnym aspekcie – ani w wierze, ani w czynach, ani w ostatecznym losie. Podobnie jak ciemność nie równa się światłu, a cień nie równa się palącemu wiatrowi, tak wiara nie równa się niewierze, a życie serca nie równa się jego śmierci.

Korzyści płynące z tej wersetu:

• Ukazuje ona wielką sprawiedliwość Boga, który nie traktuje wierzącego i niewierzącego jednakowo, lecz nagradza każdego według jego czynów.
• Zachęca człowieka do otwarcia oczu serca na prawdę, aby nie pozostał w stanie duchowej ślepoty, która prowadzi do zguby.
• Przypomina o wartości wiary, która jest światłem rozjaśniającym życie i prowadzącym do szczęścia w tym świecie i w życiu ostatecznym.
• Uczy, że prawdziwa równość nie polega na zrównywaniu dobra ze złem, lecz na uznaniu różnic wynikających z wyborów człowieka – a to motywuje do dążenia do tego, co lepsze i bardziej wartościowe.