Surah Fatir — Talata 19

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• الْأَعْمَىٰ (Al-A'mā): Ang bulag — tumutukoy sa taong hindi nakakakita ng katotohanan dahil sa kanyang kawalan ng pananampalataya at pagsunod sa kanyang mga pagnanasa.
• الْبَصِيرُ (Al-Baṣīr): Ang may paningin — tumutukoy sa taong nakakakita ng katotohanan, nakauunawa ng patnubay, at sumusunod sa tamang landas.

Paliwanag ng Talata:

Hindi kailanman magiging magkatulad ang kalagayan ng isang bulag at ng isang may paningin — sapagkat ang bulag ay hindi nakakakita ng daan, samantalang ang may paningin ay malinaw na nakakakita at nakapag-iiba ng tama sa mali. Ganoon din naman, hindi magiging magkatulad ang isang taong bulag sa katotohanan — na siyang hindi nakauunawa sa mga tanda ni Allah, hindi nakikinig sa mga aral, at nananatili sa kanyang kawalang-pananampalataya — at ang isang taong may paningin ng puso — na siyang nakauunawa sa katotohanan, naniniwala kay Allah, at sumusunod sa Kanyang mga utos. Ang pagkakaibang ito ay malinaw at malaki, tulad ng pagkakaiba ng kadiliman at liwanag, ng malamig na lilim at ng mainit na hangin, at ng buhay at kamatayan. Ang mga puso ng mga mananampalataya ay buhay dahil sa liwanag ng pananampalataya at patnubay, samantalang ang mga puso ng mga hindi naniniwala ay patay dahil sa kadiliman ng kawalang-pananampalataya at kamangmangan. Ang Sugo ni Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at pagpapala) ay hindi makakapagpatinig sa mga bingi ng puso, tulad ng hindi niya kayang marinig ang mga nasa libingan — ang kanyang tungkulin ay magbabala lamang at maghatid ng mensahe. Tunay na si Allah ay nagpadala sa kanya ng katotohanan bilang tagapagbalita ng mabuting balita ng Paraiso para sa mga sumasampalataya at bilang tagapagbabala ng Kaparusahan para sa mga tumatanggi. At walang pamayanang dumating sa kanila ang isang tagapagbabala maliban na sila ay binalaan tungkol sa kahihinatnan ng kanilang pagkaligaw.

Mga Aral na Makukuha:

1. Ang pagkakapantay-pantay sa pagitan ng mananampalataya at hindi mananampalataya ay imposible sa paningin ni Allah, sapagkat ang pananampalataya ay nagbibigay-buhay sa puso at nagtuturo sa tao sa tamang landas.
2. Ang pagkakaiba ng mabuti at masama ay hindi nasusukat sa panlabas na anyo o kayamanan, kundi sa kalagayan ng puso at antas ng pananampalataya.
3. Ang biyaya ng paningin ng puso — ang pagkaunawa sa katotohanan — ay mas mahalaga kaysa sa paningin ng mata, sapagkat maraming nakakakita ngunit bulag sa katotohanan.
4. Ang tungkulin ng mga tagapagdala ng mensahe ay magpahayag at magturo, at ang patnubay ay nasa kamay ni Allah lamang — Siya ang nagpapatnubay sa sinumang Kanyang nais.
5. Ang Islam ay dinadala ang tao mula sa kadiliman ng kamangmangan at pagsamba sa mga nilikha tungo sa liwanag ng kaalaman at pagsamba sa Nag-iisang Diyos — ito ang tunay na buhay ng puso at kapanatagan ng kaluluwa.