Surat Fatir — Ayat 19

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• الْأَعْمَىٰ (al-a‘mā): wong wuta, yaiku wong sing ora bisa ndeleng barang sing ana ing ngarepe.
• الْبَصِيرُ (al-baṣīr): wong sing bisa ndeleng, yaiku wong sing mripaté bisa nyawang lan ngerti barang sing dideleng.
• يَسْتَوِي (yastawī): padha, ora ana bedané, ora bisa dianggep padha.

1. Tafsiré ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT paring gambaran sing cetha banget: wong wuta lan wong sing bisa ndeleng iku ora padha. Ing babagan lahir, mesthi wis jelas wong wuta ora bisa ndeleng apa-apa, dene wong sing sehat mripaté bisa nyawang jagad iki kanthi gamblang. Nanging sing dimaksud ing ayat iki dudu mung wuta lan bisa ndeleng ing babagan mripat lahir, nanging luwih jero maneh: yaiku wong kafir lan wong mukmin.

Wong kafir iku kaya wong wuta, ora bisa ndeleng dalan sing bener, ora bisa ngerti marang kebeneran agama lan ora gelem ngetutake pituduhé Allah. Dene wong mukmin iku kaya wong sing bisa ndeleng, awit dheweké bisa nyawang dalan sing bener, ngerti marang kebeneran, lan banjur ngetutake dalan kasebut kanthi ati sing padhang.

Kaya mengkono uga, petengé kekafiran ora bisa padha karo padhangé iman. Ora padha uga panggonan sing ayem lan kepenak karo panggonan sing panas lan nglarani. Semono uga, ati sing urip amarga iman ora bisa padha karo ati sing mati amarga kafir. Allah bisa paring pangrungu marang sapa waé sing dikarepaké, supaya wong mau bisa nampa lan ngerti pituduh kanthi ati sing kebak pangerten lan ketaatan. Nanging Nabi Muhammad SAW ora bisa ndadèkaké wong sing wis mati atiné dadi krungu, kaya déné ora bisa ngundang wong sing wis ana ing kubur supaya mangsuli. Mula, tugasé Nabi mung paring pepéling marang umaté bab bebenduné Allah lan siksa-Né. Allah ngutus Nabi kanthi bener, yaiku supaya paring kabar bungah marang wong sing percaya lan nglakoni pituduhé, sarta paring pepéling marang wong sing goroh lan mbangkang marang dheweké. Saben umat mesthi tau diutus nabi sing paring pepéling bab akibaté kekafiran lan kesasaré.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya tansah ngupaya dadi wong sing "bisa ndeleng" ing babagan agama, yaiku wong sing gelem mikir, nggoleki kebeneran, lan ngetutake pituduhé Allah kanthi ati sing padhang.
• Kita dielingake supaya ora dadi kaya wong wuta sing ora gelem ndeleng kebeneran, amarga kekafiran iku peteng lan nuntun marang karusakan.
• Iman iku pepadhang sing marakake ati urip lan tentrem, dene kafir iku peteng sing marakake ati mati lan ora bisa nampa pituduh.
• Kita kudu ngrumangsani yèn pituduh iku mung saka Allah. Mula, tansah ndonga lan nyuwun marang Allah supaya diparingi ati sing urip, mripat sing bisa ndeleng dalan sing bener, lan kekuwatan kanggo ngetutake dalan kasebut.
• Ayat iki uga ngajarake supaya kita ora gampang nyalahake wong liya nalika ora gelem nampa kebeneran, amarga mung Allah sing bisa mbukak ati manungsa. Tugas kita mung paring pepéling kanthi cara sing apik lan kebak katresnan.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku pepadhang sing nuntun manungsa saka peteng menyang padhang, saka kesasar menyang dalan sing bener.