සූරා අස්-සාෆ්ෆාත් — ආයාත් 119

වචන අර්ථ:

• وَتَرَكْنَا – අපි ඉතිරි කළෙමු / පිහිටුවූයෙමු.
• عَلَيْهِمَا – ඔවුන් දෙදෙනා මත (මූසා සහ හාරූන් යන නබිවරුන් දෙදෙනා මත).
• فِي الْآخِرِينَ – පසුකාලීන පරපුරු අතරේ / පසුව එන ජනයා අතරේ.

අර්ථ විවරණය:

මෙම උත්තම වාක්‍යයෙන් අල්ලාහ් තආලා තම නබිවරුන් වන මූසා (අලයිහිස්සලාම්) සහ හාරූන් (අලයිහිස්සලාම්) යන දෙදෙනාට ලබා දුන් උතුම් ගෞරවය හා කීර්තිය පිළිබඳව ප්‍රකාශ කරයි. එනම්, අල්ලාහ් ඔවුන් දෙදෙනාට පසුකාලීන පරපුරු අතරේදී යහපත් නාමයක්, ප්‍රශංසනීය සිහිවටනයක් සහ උතුම් කීර්තියක් ඉතිරි කළේය. එනම්, ඔවුන් දෙදෙනා මිය ගිය පසුවත්, පසුව එන සියලුම ජන කොටස් අතරේ ඔවුන් දෙදෙනා ගැන යහපත් වචනයෙන්, ගෞරවයෙන් සහ ප්‍රශංසාවෙන් සිහි කරනු ලබයි. ඔවුන්ගේ නම් සැමදා උත්තම ලෙස පවතින අතර, ඔවුන් අනුගමනය කළ යුතු ආදර්ශවත් නබිවරුන් ලෙස සැලකේ. මෙය අල්ලාහ් තම යහපත් ගැතියන්ට ලබා දෙන උතුම් ත්‍යාගයකි — එනම්, ඔවුන්ගේ යහපත් ක්‍රියා සහ උත්තම ගුණාංග නිසා ඔවුන් පසු පරපුරු අතරේදී ප්‍රශංසාවට හා ගෞරවයට පාත්‍ර වීමයි.

උපදේශනා හා ප්‍රයෝජන:

1. යහපත් ක්‍රියා සහ ධර්මිෂ්ඨ ජීවිතයක් ගත කිරීමෙන් මිනිසා මෙලොවදීම යහපත් නාමයක් සහ කීර්තියක් අත්කර ගනී. එය අල්ලාහ්ගේ විශේෂ ත්‍යාගයකි.
2. අල්ලාහ් තම යහපත් ගැතියන්ගේ යහපත්කම පසු පරපුරු අතරේදීද පවත්වා ගනී. එබැවින් යහපත්කම කිසිදා නිෂ්ඵල නොවේ.
3. නබිවරුන්ට ලැබුණු මෙම ගෞරවය ඔවුන්ගේ උත්තම චරිතය සහ අල්ලාහ්ට කළ සේවයේ ප්‍රතිඵලයකි. එය අපට ආදර්ශයකි — අපද යහපත් ක්‍රියාවලින් අල්ලාහ්ගේ ප්‍රසාදය ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළ යුතුය.
4. මෙම ආයාව අපට උගන්වන්නේ, සැබෑ සාර්ථකත්වය ධනය හෝ දරුවන් නොව, අල්ලාහ්ගේ ප්‍රසාදය සහ යහපත් නාමය ඉතිරි කිරීම බවයි. එය සදාකාලික වස්තුවකි.
5. අල්ලාහ්ගේ ධර්මයට සේවය කරන අයට අල්ලාහ් මෙලොවදීම ගෞරවය හා කීර්තිය ලබා දෙන බව මෙයින් පැහැදිලි වේ. එබැවින් යහපත් මාවතේ ගමන් කිරීමට අප දිරිමත් විය යුතුය.