Surat As-Saffat — Ayat 119

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• وَتَرَكْنَا (wataraknā): lan Ingsun (Allah) ninggalake utawa nglestarekake.
• عَلَيْهِمَا (‘alaihimā): marang wong loro (yaiku Nabi Ibrahim lan Nabi Ishaq).
• فِي الْآخِرِين (fil ākhirīn): ing antarane umat-umat kang teka ing mburine (generasi sabanjure).

1. Tafsir ayat:

Allah SWT nglestarekake marang Nabi Ibrahim lan Nabi Ishaq sawise kalorone wis ora ana, yaiku pujian kang becik lan sebutan kang apik ing antarane umat-umat kang teka ing mburine. Saben umat kang teka sawise kalorone, padha nyebutake kalorone kanthi pujian lan pakurmatan, ngakoni keluhuran derajate lan kamulyane agama kang digawa. Dadi, kalorone ora mung diajeni ing jamane dhewe, nanging uga tansah dikenang lan dipuji dening generasi-generasi sabanjure nganti tekan saiki. Iki minangka ganjaran saka Allah marang para kekasihe kang tansah setya lan tabah ing dalan kang bener.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Adil lan Maha Welas; sapa wae kang temen-temen ngabdi lan taat marang Panjenengane, mesthi bakal diparingi ganjaran kang becik, ora mung ing donya nanging uga ing akhirat.
• Pujian lan sebutan apik saka wong akeh iku minangka nikmat kang gedhe saka Allah, lan iku tandha yen wong kasebut ditresnani dening Allah lan manungsa.
• Kisah para nabi lan wong saleh iku dadi tuladha kang bisa nuwuhake semangat kanggo nindakake kabecikan, supaya kita uga bisa ninggalake jejak kang apik lan dikenang kanthi becik dening generasi sabanjure.
• Islam iku agama kang nglestarekake kabecikan lan ngajeni marang para nabi lan wong saleh, mula kita kudu padha tresna lan ngajeni marang para kekasihe Allah.
• Saben kabecikan kang kita lakoni kanthi ikhlas bakal ana woh lan paedahe, sanajan kita wis ora ana ing donya iki, amal lan jeneng becik kita bakal tansah dikenang.