Сураи Ас-Саффат — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• عَجِبْتَ: тааҷҷуб кардӣ, ҳайрат задӣ.
• يَسْخَرُونَ: масхара мекунанд, тамасхур мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ту аз инкори қиёмат ва баъд аз марг зинда шудан аз ҷониби мушрикон тааҷҷуб мекунӣ, ҳол он ки далелҳои равшан ва ошкор барои имон овардан мавҷуданд. Онҳо бо вуҷуди ин ҳама нишонаҳо боз имон намеоранд ва аз ҳақиқат рӯй мегардонанд. Ҳайрати ту аз он аст, ки чӣ гуна инсон метавонад пас аз дидани ин ҳама далелҳо боз инкор кунад. Ва аҷабтар аз ин он аст, ки онҳо на танҳо имон намеоранд, балки туро ва суханони туро масхара мекунанд ва ба истеҳзо мегиранд. Онҳо аз омӯзаҳои ту дар бораи қиёмат ва ҳисобу китоб масхара мекунанд ва ин кори худро давом медиҳанд.

1. Фавоиди оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто Паёмбари Худо (с) аз дидани саркашии мардум тааҷҷуб мекунад, пас мо низ бояд аз инкори ҳақиқат ва саркашӣ аз имон ҳайрат занем.
• Далелҳои равшани имон ба қиёмат ва ҳақиқати дин ба қадре равшан аст, ки инкор кардани онҳо боиси тааҷҷуб мегардад.
• Сабр ва устуворӣ дар роҳи даъват, ҳатто вақте ки мардум масхара мекунанд, ба мо дарс медиҳад, ки ба роҳи ҳақ идома диҳем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои тааҷҷуб аз саркашии мардум, бояд бо раҳм ва ҳидоят ба онҳо муносибат кунем ва барои онҳо дуо намоем.
• Қуръони Карим бо чунин оятҳо дили инсонро ба сӯи имон ва андеша дар бораи охират ҷалб мекунад ва моро ба тафаккур дар бораи нишонаҳои Худо даъват менамояд.