سوره صافات — آیه 13

معانی کلمات:

• ذُکِّرُوا: پند داده شوند، یادآوری شوند، موعظه گردند.
• یَذْکُرُونَ: متذکّر شوند، پند پذیرند، به یاد آورند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه از حال مشرکان و کافران خبر میدهد که وقتی به آنان پند و اندرز داده میشود و آیات قرآن یا نشانههای الهی را به یادشان میآورند، هیچ توجهی نمیکنند و از آن پندها بهره نمیبرند. آنان با وجود شنیدن موعظهها و یادآوریهای مکرر، دلهایشان سخت و بسته است و از این تذکّرات اثر نمیپذیرند. گویی این یادآوریها بر سنگهای سخت میخورد و در دلهای آنان نفوذ نمیکند. این رفتار آنان نه از روی نادانی است، بلکه از روی عناد و لجاجت است؛ زیرا حق را میشنوند اما نمیپذیرند و از آن رویگردان میشوند. به عبارت دیگر، آنان با قلبی قسی و روحی بیمار، در برابر هدایت الهی مقاومت میکنند و از تدبّر در آیات و پندهای الهی سرباز میزنند.

فواید و پیامهای آیه:

• انسان باید در برابر پند و اندرز، قلبی نرم و پذیرا داشته باشد و از هر موعظهای برای اصلاح خود بهره ببرد.
• تذکّر و یادآوری دیگران، نعمتی بزرگ است؛ اما این نعمت تنها برای کسانی سودمند است که دلشان آماده پذیرش حق باشد.
• قساوت قلب، بزرگترین مانع هدایت است؛ بنابراین مؤمن باید همواره با تلاوت قرآن و ذکر خدا، دل خود را نرم و زنده نگه دارد.
• قرآن کریم و یادآوریهای الهی، رحمتی برای بندگان است؛ اما کسانی که از آن رویگردانند، خود را از این رحمت عظیم محروم میسازند.
• این آیه هشداری است برای همه ما که اگر در برابر آیات الهی بیتفاوت باشیم، به تدریج دلهایمان سخت میشود و از هدایت دور میگردیم.