Sure Sâffât — Ayet 13

Kelime Anlamları:

• ذُكِّرُوا: öğüt verildiklerinde, hatırlatıldıklarında, uyarıldıklarında.
• لَا يَذْكُرُونَ: öğüt almazlar, düşünüp ibret almazlar, hatırlamazlar.

Tefsir:

Bu âyet, azgınlık ve inatlarında direnen, kendilerine hakikat anlatıldığında yüz çeviren o inkârcı topluluğun acıklı halini gözler önüne seriyor. Onlara Kur'an'dan bir öğüt, bir hatırlatma ulaştığında, unuttukları veya gaflete düştükleri gerçekler kendilerine tekrar tekrar söylendiğinde, bu uyarılardan hiçbir şekilde etkilenmezler. Kalpleri katılaşmış, gözleri perdelenmiştir; o nasihatler, sanki taşlara söyleniyormuş gibi boşa gider.

Onlar öyle bir hale gelmişlerdir ki, kendilerine hatırlatılan şey, aslında kendi yararlarına olan, onları cehennem azabından kurtaracak olan ilahî hakikatlerdir. Fakat kalpleri mühürlendiği için bu hatırlatmalar onlarda hiçbir iz bırakmaz. Düşünmezler, akletmezler, ibret almazlar. Oysa ki Kur'an, insanı karanlıklardan aydınlığa çıkaran bir nurdur; ama bu nurdan ancak kalbini açanlar, hakikate teslim olanlar faydalanır.

Bu âyet, biz Müslümanlara da derin bir mesaj verir: Öğüt ve hatırlatma, ancak kalbi diri olan, hakikate karşı teslimiyet gösteren kimselerde meyve verir. Kalbi katılaşmış, gafletle örtülmüş bir kimseye ne kadar anlatırsan anlat, o, bu nasihatlerden fayda görmez. Bu yüzden bizler, öncelikle kendi kalplerimizi Kur'an'a açmalı, onun öğütlerini can kulağıyla dinlemeli ve her hatırlatıldığında yeniden dirilmeli, yeniden bilinçlenmeliyiz. Unutmayalım ki, Kur'an'ın her bir âyeti, bize sunulmuş bir rahmettir; bu rahmetten yüz çevirenler, en büyük kayba uğrayanlardır. Rabbimiz, bizleri öğüt alanlardan, düşünenlerden ve hakikate tabi olanlardan eylesin.