سوره صافات — آیه 147

معانی کلمات:

• «أَرْسَلْنَاهُ»: او را فرستادیم (یونس علیه السلام را).
• «مِائَةِ أَلْفٍ»: صد هزار نفر.
• «أَوْ یَزِیدُونَ»: بلکه بیشتر از این تعداد (واژه «أو» در اینجا برای اضراب و انتقال از عدد کمتر به بیشتر است، نه برای تردید).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه می‌فرماید که یونس علیه السلام را به سوی قومش فرستاد؛ قومی که تعدادشان صد هزار نفر بود، بلکه از این هم بیشتر بودند. این جمعیت عظیم، اهل «نینوا» در سرزمین موصل بودند. خداوند او را به سوی این مردم مبعوث کرد تا آنان را به توحید و ترک گناه دعوت نماید. این آیه در ادامه داستان یونس علیه السلام است که پس از خروج از شکم ماهی و نجات یافتن از آن بلا، دوباره به سوی قومش بازگشت و آنان نیز با دیدن نشانه‌های الهی و توبه‌ی جمعی، ایمان آوردند و خداوند عذاب را از آنان برداشت و تا پایان عمرشان از نعمت‌های دنیوی بهره‌مند شدند.

فواید و درس‌های آیه:

1. رحمت گسترده الهی: خداوند با وجود گناهان فراوان قوم یونس، باز هم پیامبری را برای هدایت آنان فرستاد و عذاب را به تأخیر انداخت تا فرصت توبه داشته باشند. این نشان می‌دهد که درِ رحمت خدا همیشه به روی بندگان باز است.
2. اهمیت دعوت و تبلیغ: ارسال پیامبر به سوی جمعیتی بزرگ، اهمیت رساندن پیام حق به همه مردم را می‌رساند؛ هیچ گروهی از دعوت الهی محروم نیست.
3. قدرت توبه: قوم یونس با ایمان آوردن و توبه‌ی دسته‌جمعی، نه تنها از عذاب نجات یافتند، بلکه خداوند آنان را مشمول نعمت‌های دنیوی و اخروی کرد. این درس بزرگی است که هیچ گناهی با توبه‌ی صادقانه بخشوده نمی‌شود.
4. صبر و استقامت پیامبران: یونس علیه السلام پس از آن همه سختی و بلا، باز به سوی قومش بازگشت و دعوت خود را ادامه داد. این امر به ما می‌آموزد که در راه حق، هرگز نباید ناامید شد و باید با صبر و استقامت، به هدایت دیگران کوشید.